Είναι κακό να σου αρέσει ένας δίσκος που, όσο και να ψάξεις για κάποιο καινοτόμο στοιχείο -που θα δικαιολογούσε αυτήν την ωραία αίσθηση που σου δημιουργεί-, δεν μπορείς να βρεις κάτι με σιγουριά; Είναι κακό να απολαμβάνεις καλοπαιγμένη και αξιόλογη σε όλα της μουσική σε ένα είδος που κάποιοι έχουν προ πολλού σπεύσει να  διαγράψουν με την πρόφαση πως ό,τι είχε να δώσει το έχει δώσει; Αρκετά με τις ενοχές που μας δημιουργούν οι «ιστορικοί» του μέταλ. Οι Ecliptica έχουν κάθε δικαίωμα να καταθέσουν τη δική τους εκδοχή για το πώς πρέπει να παίζεται το σύγχρονο heavy/power metal το οποίο δε θέλει να κόψει τον ομφάλιο λώρο με τις «καταστατικές» αρχές αυτού του είδους. Και το κάνουν καλά. Το “Impetus” με κέρδισε από τις πρώτες στιγμές της ακρόασης. Μετά την απαραίτητη εισαγωγή, το “My Paradise” μας δείχνει το τι πρόκειται να ακολουθήσει. Εντυπωσιακή μελωδική εισαγωγή, γρήγορες ταχύτητες, βαριά riff, που κάνουν πολύ ωραία αντίθεση με τις πρίμες μελωδίες, κοψίματα στους ρυθμούς και εναλλαγή αντρικών και γυναικείων φωνητικών με τα δεύτερα να είναι αυτά που σηματοδοτούν τις αλλαγές στις διαθέσεις των κομματιών, από τη δύναμη στο λυρισμό και αντίστροφα.

Σε όλα τα τραγούδια που ακολουθούν ξεδιπλώνεται σιγά-σιγά η παλέτα με τα χρώματα των Ecliptica, οι οποίοι σε άλλα σημεία κλείνουν το μάτι και προς το epic, τόσο στιχουργικά όσο και μουσικά και σε άλλα σημεία εξερευνούν κάποιες progressive, δειλές ακόμα δυνατότητές τους. Το  “Land Of Silence” ξεχωρίζει μαζί με το «Carry On», για τη δύναμή τους και την ενέργειά τους. Το “Turn Away” είναι ένα ιδιαίτερα ευαίσθητο μπαλαντοειδές κομμάτι και το  9λεπτο “Black Swan” που κλείνει το cd δείχνει ότι η μπάντα δε διστάζει να ρισκάρει φτιάξει μεγάλα κομμάτια που χρειάζονται μεγάλη έμπνευση για να μην κουράσουν ( όλοι θέλουν να γράψουν το δικό τους “Rime Of The Ancient Mariner”, έτσι δεν είναι ; ). Γενικά όλος ο δίσκος είναι μια πολύ καλή πρόταση αυτούς που τους αρέσει το καλοπαιγμένο power metal. Εγώ σίγουρα περιμένω την επόμενη δουλειά τους με ενδιαφέρον.