Δυστυχώς το 11 άλμπουμ των Pro-Pain έμελλε να είναι το χειρότερό τους μέχρι σήμερα. Πρόκειται για ένα συγκρότημα που έχει παρουσιάσει ένα από τα καλύτερα live στην Ελλάδα όσον αφορά χώρους μέχρι 150 άτομα, τη θρυλική διήμερη εμφάνιση στο Woodstock στην περιοδεία για το “Act Of God”, με support τους Pissing Razors και Iron Monkey (R.I.P.)!!! Εκεί, στο απαράδεκτο αυτό μέρος, κατάφεραν κι έβγαλαν όλη τη δύναμη και την πώρωση που προσφέρει το crossover τους. Αυτή η μίξη ανάμεσα στο hardcore και το thrash metal που δείχνει να έχει φτάσει σε τέλμα εδώ μέσα.

Η στασιμότητά στις προηγούμενες κυκλοφορίες τους θα μπορούσε να οδηγήσει σε ένα άλμπουμ σωσίβιο για την καριέρα τους που πήρε την καλλιτεχνική κατιούσα μετά το προαναφερθέν “Act…”. Πέρα από 2-3 κομμάτια σε κάθε δουλειά, κινούνταν σε ρηχά νερά. Η μουσική τους έχει χάσει και το τελευταίο στοιχείο που είχε να μας δώσει στα 00s: τη δύναμη.

Στο μείγμα τους από hardcore, metal και rock ‘n’ roll έχουν πάρει τη σκυτάλη οι επιρροές από μελωδικό punk αλλά και power metal (με την αντίληψη σχημάτων τύπου Avenged Sevenfold ή Killswitch Engage). Τα πιο καλά σημεία είτε καταστρέφονται με ξενέρωτα ρεφρέν ή αποτελούν στιγμές που έχουμε ήδη βαρεθεί ν’ ακούμε από αυτούς. Τα μέτρια καθαρά φωνητικά, που καθιέρωσαν από το “Round 6”, στο “No End…” έχουν γεμίσει περισσότερα από τα μισά κομμάτια! Σε συνδυασμό, επομένως, με τα ξενέρωτα, άνευρα riffs μας σερβίρουν μια σούπα από τις καλύτερες της χρονιάς!

Διασώζεται λίγο το “Phoenix Rising” αλλά δυστυχώς δεν φτάνει. Καλό θα ήταν όσοι δεν τους έχουν ακούσει παλιότερα να βρουν τις δουλειές τους στα 90s. Ελπίζω να δω το τέλος της μπάντας μετά από αυτή την κυκλοφορία αντί να συνεχίσουν να σέρνονται…