Και σας κάνω λοιπόν την εξής ερώτηση…Όταν την ίδια χρονιά βγάζουν δίσκο οι Metallica, οι AC/DC, οι Judas Priest, οι Motorhead, οι Whitesnake οι Queen και εν τέλει κάνει και την εμφάνισή του το καινούριο των Guns N’ Roses, δεν πάτε πολλά χρόνια πίσω?? Τουλάχιστον εγώ θυμήθηκα παλιές καλές εποχές όπου τα charts ήταν γεμάτα από rock μπάντες και τα ΜΜΕ ήταν πιο δεκτικά σε αυτές. Εν πάσει περιπτώσει αυτό ήταν μια νοσταλγική αναδρομή προσφορά του Solid Rock…

Guns N’ Roses λοιπόν...ή Αxl Rose και συνεργάτες? 17 χρόνια μετά τα “Use Your Illusion” και λίγο καιρό μετά τη δεύτερη συναυλία τους στη χώρα μας, κυκλοφορεί το “Chinese Democracy” όπου μη γελιόμαστε πρέπει να είναι μια από τις πιο αναμενόμενες κυκλοφορίες που υπήρξε ποτέ στην ιστορία της μουσικής. Τώρα εάν άξιζε τον κόπο? Θεωρώ ότι μόνο και μόνο ο ντόρος που έγινε γύρω από αυτό το album, είναι ικανός να το μετατρέψει σε θρύλο. Η δική μου πρώτη εκτίμηση για τον δίσκο είναι σίγουρα ότι δεν έχουμε να κάνουμε με έναν Guns δίσκο αλλά με το προσωπικό project του Axl. Για να γίνω πιο κατανοητός αυτό το album δεν έχει αυτό το καθαρό sleaze – glam feeling του “Appetite” ούτε τις εκρηκτικές συνθετικές εμπνεύσεις των “Illusions” αλλά σε καμία των περιπτώσεων δεν μπορεί να χαρακτηριστεί αδιάφορο. Αν μη τι άλλο ο Axl έχει δουλέψει σε αυτό το album πάνω από 14 χρόνια. Καταρχάς η φωνή του είναι σε εκπληκτική φόρμα. Κατά δεύτερον η παραγωγή του είναι για σεμινάρια. Όσον αφορά στο μουσικό κομμάτι αυτής της ιστορίας, έχουμε 14 τραγούδια με διάφορους πειραματισμούς που εν τέλει θα έπρεπε να υπάρχουν, για να χαρακτηριστεί το εγχείρημα σύγχρονο. Δεν με ενοχλούν καθόλου οι πιο pop κατευθύνσεις στα “There was a time” και “If the world” για παράδειγμα, όπως επίσης και η πολύ ωραία μπαλάντα “Sorry” με τον Sebastian Bach στα δεύτερα φωνητικά και τους ύποπτους στίχους οι οποίοι δεν ξέρω εάν εμπεριέχουν σποντίτσες για τα πρώην μέλη…όπως το πάρει κανείς!!! Έχουμε επίσης μια πολύ δυνατή τριάδα γρήγορων κομματιών με τα “Chinese democracy”, “Shackler’s revenge” και “Better”. Μεγάλη συνθετική στιγμή του album πιστεύω επίσης ότι είναι το “This I love”, μια μπαλάντα με πολύ πιάνο, που φέρνει στο μυαλό πολλές παλιές καλές στιγμές. Το “Magadascar” επίσης θεωρώ ότι είναι κομμάτι που θα μπορούσε να βρίσκεται άνετα σε κάποιο από τα “Illusions” λόγω της “Estranged” λογικής του. Γενικά δεν έχουμε να κάνουμε με δίσκο άνισο παρόλο που έχει κάποιες ας πούμε λίγο βαρετές στιγμές, όπως τα “Catcher in the rye” και “Riad ‘n’ the Beduins”. Επίσης δεν υπάρχουν επ’ ουδενί «παιχτικές» ελλείψεις –πως άλλωστε θα μπορούσαν όταν λόγου χάρη παίζει πολλές από τις κιθάρες ο Buckethead- αλλά από την άλλη βλέπουμε ότι οι μόνες σχέσεις του Axl με το παρελθόν, είναι η συμμετοχή τoυ Dizzy Reed στο album και το όνομα του Izzy στα προσωπικά του credits.

Για να κλείσω κάπου αυτήν την αναφορά μου, πιστεύω πως όποιος αποκτήσει αυτόν το δίσκο σίγουρα θα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι οι Guns ‘N’ Roses δεν ήταν μόνο ο Axl. Αλλά αυτό το ξέραμε ούτως ή άλλως έτσι δεν είναι?? Νομίζω πάντως πως το album είναι απαραίτητο για κάθε έναν από εμάς και όχι μόνο για να «κλείσει» τη δισκογραφία του στο ράφι, αλλά για να εκτιμήσει έναν καλλιτέχνη 17 χρόνια μεγαλύτερο από την τελευταία του ολοκληρωμένη δισκογραφική παρουσία. Διότι κακά τα ψέματα…εάν έβγαζε κάτι σαν το “Appetite” ή έστω σαν τα “Illusions”, πιστεύω ότι θα ήταν η μέγιστη κοροϊδία που θα μπορούσε να έχει κάνει...