Ήμουν ένας από τους μεγαλύτερους οπαδούς του Chris Barnes μέχρι το 2000. Μέχρι και το στυλ του στα live αντέγραφα όταν τραγουδούσα σε μια death metal μπάντα τότε! Ε, πλέον θεωρώ ότι έκανε ένα από τα μεγαλύτερα καλλιτεχνικά λάθη στην καριέρα του όταν πήρε την απόφαση, με τους φίλους του Terry Butler (μπάσο) και Greg Gall (τύμπανα), να μετατρέψουν τους Six Feet Under σε κύρια τους ενασχόληση από ένα απλό project. Εντάξει, σίγουρα έχουν κυκλοφορήσει ένα εξαιρετικό ντεμπούτο ονόματι “Haunted” (ειδικά για το πότε βγήκε) και δύο δίσκους μετά (“Warpath”, “Maximum Violence”) με αρκετά καλά κομμάτια μέσα. Μετά όμως το πρώτο “Graveyeard Classics” με τις διασκευές έχασα κάθε σεβασμό!

Δεν θα μείνω, ωστόσο, στις προηγούμενες δουλειές τους. Το νέο τους 8^ο studio CD (χωρίς να υπολογίζουμε τα δύο “Graveyeard…”) ονομάζεται “Death Rituals” αλλά πάλι είναι μια από τα ίδια. Υπάρχουν κάποια καλά κομμάτια όπως το “Eulogy Of The Dead” ή το “Shot In The Head” αλλά πραγματικά τίποτα που να μην έχει ξαναπαίξει κάποιος άλλος ή οι ίδιοι και μάλιστα με καλύτερα riff! Είναι προφανές στους μη κολλημένους ακροατές ότι αυτή η μίξη του death metal ήχου των ’90s με την μουσική αγνότητα των ’70s (ειδικά στις δομές σχημάτων όπως οι Sabbath κι οι AC/DC) δεν έχει τίποτα να προσφέρει πλέον αλλά ο Barnes κι οι σύντροφοί του δεν φαίνεται να το συνειδητοποιούν.

Δεν ξέρω… Ίσως οι πωλήσεις τους να πηγαίνουν καλά και γι’ αυτό να συνεχίζουν να είναι μία από τις πιο ψηλές προτεραιότητες της Metal Blade. Αυτό όμως δεν μπορεί ν’ ανεβάσει την φτωχή ποιοτικά δουλειά που μας σερβίρεται στο “Death Rituals”. Το χειρότερο είναι ότι τα φωνητικά του Barnes (ένα από τα πιο ισχυρά όπλα της μπάντας) ακούγονται αδύναμα σαν να είναι κρυωμένος ή κάτι τέτοιο! Μόνο για φανατικούς των SFU.