Ας αρχίσουμε  με τα δεδομένα και τα αδιαμφισβήτητα... Οι Evergrey  είναι συγκρότημα με ταυτότητα και προσωπικότητα αναγνωρίσιμη πλέον. Είναι καλοί μουσικοί. Είναι θαυμάσιοι δημιουργοί σκοτεινής και θεατρικής ατμόσφαιρας. Ο Tom Englund  είναι μέσα στους καλύτερους τραγουδιστές στο μέταλ σήμερα και έχει μια φωνή που μπορεί να αποτελέσει το Α και το Ω μέσα στο δημιούργημα που λέγεται Evergrey. Καλά όλα αυτά, αλλά τι μουσική παίζουν οι Evergrey? Μπορεί κάποιοι άλλωστε να μην τους έχουν ακούσει. Δύσκολη ερώτηση. Παίζουν power αλλά όχι προβλέψιμο. Παίζουν progressive αλλά όχι απλησίαστο και αυτάρεσκο. Κλείνουν το μάτι στους Nevermore σε κάποια κιθαριστικά lead θα έλεγε κάποιος. Εχουν κάποιες gothic ατμόσφαιρες θα προσέθετε κάποιος άλλος.  Ίσως να είναι όλα αυτά μαζί, αλλά τα έχουν δομήσει καλά, πιστέψτε με.

Ας πάμε όμως στο Τorn και τις εντυπώσεις που αφήνει. Σίγουρα είναι η επάνοδος των Evergrey σε πιο progressive μονοπάτια, αφήνοντας την απλότητα της προηγούμενης δουλειάς τους, η οποία δε σημαίνει απαραίτητα ότι ήταν κακή. Η παραγωγή είναι καθηλωτική και ο ήχος είναι πραγματικά ογκώδης και εντυπωσιακός. Τα τραγούδια είναι ως επί το πλείστον ρυθμικά, οι κιθαριστικές μελωδίες δηλαδή έρχονται δεύτερες, ενώ τα πλήκτρα διακριτικά και χωρίς να κουράζουν. Αυτό που σου αφήνει όμως το cd είναι ότι τα τραγούδια, τις μελωδίες τους, το θέμα τους το καθορίζει ο τραγουδιστής με την ερμηνεία του και ότι λείπουν τα πραγματικά αξιομνημόνευτα   instrumental  μέρη. Λες και είναι όλα μια προετοιμασία για να τραγουδήσει ο Englund και να πει την ιστορία του. Μια λογική που ταιριάζει περισσότερο σε concept cd. Εκτός αυτού, τα τραγούδια δεν έρχονται να προσθέσουν κάτι καινούριο. Είναι όπως τα περίμενες αλλά όχι συναρπαστικά.

Με άλλα λόγια, καλός δίσκος, αλλά όχι πρόοδος. Απλά καλή συντήρηση.