Οι Grave Digger αποτελούν αρκετά δημοφιλές συγκρότημα στην πατρίδα μας από το 1996 όπου και έκαναν την μεγάλη επιτυχία με το άλμπουμ “Tunes Of War”. Τόση λατρεία τους επιφύλαξε το Ελληνικό κοινό, που στην εμφάνιση που είχανε πραγματοποιήσει την ίδια χρονιά που, όπως μου είχε εξομολογηθεί ο Uwe Lulis, χρειαστήκανε σωματοφύλακες για να πάνε από το δισκάδικο που υπογράφανε αυτόγραφα μέχρι το βαν που τους περίμενε απ’ έξω. Από την άλλη οι ίδιοι οι Grave Digger κι ιδιαίτερα ο frontman Chris Boltendahl, δεν έκρυψαν την αγάπη τους για την Ελλάδα, κυκλοφορώντας το EP “Dark Of The Sun” με εισαγωγή τις ιαχές του κόσμου από την συναυλία τους στην Αθήνα.

Βέβαια από τότε έχουν περάσει σχεδόν 13 χρόνια και οι Grave Digger έχουν φτάσει αισίως τα 13 άλμπουμ. Με μία ιδιαίτερη προτίμηση στα concept άλμπουμ αφού πέρα από το “Tunes Of War” έχουν κυκλοφορήσει άλλους 3 θεματολογικούς δίσκους. To παρόν άλμπουμ όμως, απ΄ όσο τουλάχιστον έχω καταλάβει, δεν είναι. Είναι όμως το πρώτο άλμπουμ των Digger με δύο κιθαρίστες αφού στο σχήμα προσθέθηκε πρόσφατα και ο Thilo Herrmann. Να πούμε και την αλήθεια όμως το άλμπουμ δεν είναι αξιοπρόσεκτο για τις δύο κιθάρες, εξάλλου οι Grave Digger είχανε πάντα κομμάτια με 2 κιθάρες κι ας ήτανε ένας ο κιθαρίστας. Το αξιοπρόσεκτο είναι η έλειψη των πλήκτρων. Από το Excalibur του 1999 όπου η μπάντα είχε αποφασίσει να εντάξει μόνιμα τον H.P. Katzenburg στο σχήμα, τα πλήκτρα χωρίς ποτέ να παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο τουλάχιστον ήταν ευδιάκριτα. Στην τελευταία τους κυκλοφορία όμως αυτό έχει αλλάξει. Πιθανόν να σηματοδοτεί μία επιστροφή στον πιο τραχύ ήχο που είχανε μέχρι το ’96. Γενικώς, αυτό δείχνουν τα κομμάτια στον δίσκο.

Αυτό είναι καλό και κακό. Σίγουρα πολλοί από τους οπαδούς τους θα δεχθούν με χαρά αυτό το νέο. Για όμως όσους γνώρισαν τους Grave Digger από το Tunes και μετά, μάλλον θα τους λείψουν τα χορωδιακά ρεφρέν και τα μελωδικά σημεία που έκαναν κομμάτια όπως τα “The Dark Of The Sun” ή “Tristan’s Fate”τόσο αγαπημένα στο κοινό. Από την άλλη κομμάτια όπως το “Lonely The Innocence Dies”, το οποίο αποτελεί ντουέτο μεταξύ του Chris και ενός αδιευκρίνιστου τραγουδιστή, ή το “Pray” που αποτελεί το single του δίσκου και ταυτόχρονα την πιο μελωδική στιγμή, είναι τραγούδια που σίγουρα μπορούν να εκτιμήσουν όλοι οι οπαδοί της μπάντας. Δυστυχώς όμως ο δίσκος δεν έχει τον επικό χαρακτήρα της τριλογίας του Μεσαίωνα (Tunes Of War, Knights Of The Cross και Excalibur) αλλά ούτε και το γρήγορο ρυθμό των πρώιμων κυκλοφοριών τους. Δεν απογοητεύει ακριβώς αλλά ούτε σε χορταίνει. Εγώ πάντως θα “χτυπήσω” ένα Τunes Of War καπάκι....