2 χρόνια μετά την κυκλοφορία του “The Arockalypse” και τον θρίαμβο τους στο διαγωνισμό της Eurovision, οι Lordi επανέρχονται δισκογραφικά με το ολοκαίνουριο “Deadache”. Είχε πολύ ενδιαφέρον η ακρόαση του διαδόχου του “The Arockalypse” αφενός διότι το “The Arockalypse” σε συνθετικό επίπεδο ήταν αρκετά υψηλά, αφετέρου διότι είχα την περιέργεια να δω αν η μπάντα ύστερα από τόση δημοτικότητα θα κατάφερνε να διατηρήσει την μουσική ποιότητα των προηγούμενων τριών άλμπουμ της.

Αυτό που εξέλαβα από το υλικό του “Deadache”, εκ πρώτης ακροάσεως, είναι πως οι συνθέσεις ακούγονται πολύ «παιδικές», σε αρκετά επικίνδυνο βαθμό μάλιστα. Μπορεί το ύφος τους να παραμένει ουσιαστικά το ίδιο, αλλά σε επίπεδο αν συγκρίνει κανείς τις συνθέσεις με αυτές του “Get Heavy” και του “The Monsterican Dream” αλλά και με του “The Arockalyspe” θα παρατηρήσει πιθανότατα μια μεγάλη, αισθητή διαφορά. Κοινώς, δεν τίθεται καν θέμα σύγκρισης κομματιών όπως για παράδειγμα τα  “Would You Love A Monsterman?” “Devil Is A Loser”, “Blood Red Sandman”, “Shotgun Divorce” με βλακείες τύπου “Bite It Like A Bulldog”!

H “monsterican” χαρακτηριστική ατμόσφαιρα των Lordi μπορεί μεν να είναι παρούσα αλλά για ένα πετυχημένο συνθετικά άλμπουμ χρειάζεται αρχικά το αυτονόητο: πάρα πολύ καλές συνθέσεις! Και σε αυτόν τον τομέα το “Deadache”, κατά την γνώμη μου, υστερεί. Το μόνο κομμάτι που μου έκανε κάποια “extra” εντύπωση είναι το bonus track της digipack  έκδοσης, “Hate At First Sight”(του οποίου το chorus κάτι άλλο μου θυμίζει αλλά δεν έχω εντοπίσει ακόμα τι…) και το “The Devil Hides Behind Her Smile”, αν και το τελευταίο κατά το ήμισυ αφού εντοπίζονται σημεία καθαρά κλεμμένα από το κλασσικό “Phantom Of The Opera” του Andrew Lloyd Webber. Και εδώ αναρωτιέμαι το εξής:  Ποιος ό λόγος να «δανειστεί» οποιαδήποτε μπάντα κλασσικά μουσικά θέματα σαν το “Phantom Of The Opera”; Τι ακριβώς προσθέτει κάτι τέτοιο σε μια σύνθεση που ως απώτερο σκοπό έχει να «πιάσει» το κοινό; Sorry, απλά δεν κατανοώ κάτι τέτοιο προσωπικά…

Γενικότερα, το “Deadache” δεν είναι αυτό που θα περίμενα εγώ τουλάχιστον από τους Lordi και κυρίως, δεν είναι αυτό για το οποίο είναι ικανοί οι Lordi. Ένα συνολικά ανέμπευστο και επιεικώς μέτριο (αν όχι εντελώς αδιάφορο) άλμπουμ το οποίο ως στόχο μάλλον έχει τους «μετά Eurovision» οπαδούς, γιατί οποιοσδήποτε τους έχει γνωρίσει από “Monsterican Dream” ή ακόμα και από το ντεμπούτο τους “Get Heavy”, δεν πιστεύω πως θα του αφήσει κάποια –συνολικά- «καλή γεύση» αυτό το άλμπουμ….κρίμα!