Οι Σουηδοί Harmony μας παρουσιάζουν το δεύτερο cd τους, όπου επιδίδονται στο παρεξηγημένο, λόγω κορεσμού, είδος του melodic power metal.  Αυτός ο κορεσμός όμως είναι και ο λόγος για τον οποίο πρέπει να εξαίρουμε τα cd που ξεχωρίζουν και έχουν ποιότητα στο χώρο. Οι Harmony  λοιπόν εκτός από τα power metal θεμέλια της μουσικής τους έχουν και κάποιες διάσπαρτες progressive νύξεις μέσα στα τραγούδια τους και αυτό εξηγείται πολύ εύκολα αφού σχεδόν όλο το συγκρότημα απαρτίζει και ένα άλλο σχήμα, τους progressive metallers Darkwater. Εδώ έχουμε όμως κυρίως κλασικό μελωδικό μέταλ που κοιτάει προς  Malmsteen , Royal Hunt και πρώιμους Nocturnal Rites μεριά, με τα πλήκτρα (έχουμε και πολλά hammonds παρεμπιπτόντως) να χαρακτηρίζουν το τοπίο, ανεβασμένους ρυθμούς, νεοκλασικά κιθαριστικά παιχνίδια και μια φωνή που ταιριάζει γάντι στον ήχο τους. Οι συνθέσεις τους μάλιστα δείχνουν ικανότητες και πρωτοτυπία και εκτελούνται και υπέρ του δέοντος ικανοποιητικά.

Από τραγούδια, άξια ιδιαίτερης μνείας είναι τα “Prevail”, “Run”, “Hollow Faces” και “End Of My Road” αλλά γενικότερα δεν μπορείς να πεις εύκολα ότι υπάρχει κάποια κακή σύνθεση. Είναι οπωσδήποτε μια πολύ καλή δουλειά που σηκώνει κεφάλι από τον σωρό και θα ελεγχόμασταν όσοι δεν τους δώσουμε μια ευκαιρία, ιδιαίτερα αυτοί που ασχολούμαστε με αυτόν τον ήχο.