Υπάρχουν κάποιοι που ξενέρωσαν με το “Now, Diabolical” των Νορβηγών mainstream black metallers. Λυπάμαι αλλά το έβδομο άλμπουμ της μπάντας από το Oslo δεν θα τους ξανακάνει οπαδούς! Συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε ο προκάτοχός του αλλά σίγουρα το στυλ, που πρωτοπαρουσιάστηκε στο “Volcano”, δείχνει να αποκτά ένα χαρακτήρα, έστω και κραγμένο για τους φίλους των παλιών Satyricon.

Ο ήχος στο νέο δίσκο του συγκροτήματος είναι κάπως πιο βρώμικος αλά “Monotheist” (βλ. και συμμετοχή του Satyr στο “Synagoga Satanae”) με πολύ δουλεμένες κιθάρες που έχουν πάμπολλα στοιχεία από Celtic Frost αλλά και την τάση ν’ ακουστούν από πιο πολύ κόσμο. Βέβαια να τονιστεί η συμμετοχή του Snorre (Thorns) στην κιθαριστική δουλειά που μόνο θετική χαρακτηρίζεται από μέρους μου. Τα κομμάτια του δίσκου έχουν όσο πιο βατές δομές γίνεται (για να τις καταλάβει κι ο πιο άμπαλος;;;), δηλαδή κουπλε-ρεφρέν και πάει λέγοντας, με τις ταχύτητες να είναι περίπου εκεί που τις αφήσαμε στο “…Diabolical” αλλά είναι συμπαθητικά. Από εκεί κι έπειτα, ο Satyr γράφει στίχους ‘λαϊκούς’ (ή για τα κορίτσια, αν θέλετε), έχει καθαρίσει τη φωνή του κι άλλο λίγο ενώ οι φωτογραφίες και το artwork του CD, όσο μαύρα κι αν είναι, νομίζω ότι είναι mainstream όσο δεν πάει.

Συμπέρασμα; Όχι κακός δίσκος, σίγουρα μακριά από τα μεγαλεία της δεκαετίας του ’90, που προσπαθεί να περάσει τη μουσική του σ’ όσο μεγαλύτερο κοινό γίνεται. Σίγουρα, όταν μιλάμε για νορβηγικό black metal δεν περιμένουμε χτενισμένα μαλλιά, κυριλίκια και δίσκους για τη μάζα αλλά από την άλλη βλέπουμε ότι η μπάντα γουστάρει άλλα απ’ αυτά που έχουν συνηθίσει να τρώνε οι φίλοι αυτού του ήχου και δουλεύει σκληρά σ’ αυτή την κατεύθυνση. Είναι λίγο π.χ. να έχεις φυσική χορωδία (βλ. Die By My Hand) ή φυσικά πνευστά (βλ. Den Siste – ναι, υπάρχουν ακόμη νορβηγικοί στίχοι έστω και μόνο σ’ αυτό το κομμάτι…) κι όχι από keyboard; Θέλω να πω ότι δεν πάνε τελείως τσάμπα τα ψηλότερα budget, αν με πιάνετε…

Υ.Γ.: Αυτή η ηλιθιότητα στο εσώφυλλο: “Όταν σκοτεινιάζει αρκετά, μπορείς να δεις τ’ αστέρια” χρειαζόταν;;;