Η Μασαχουσέτη (η πολιτεία στην οποία βρίσκεται η Βοστόνη) είναι γνωστή για την punk/hardcore σκηνή της, που έβγαλε κάποια cult σχήματα στα τέλη της δεκαετίας του ’70 και στη δεκαετία του ’80, κυρίως μελωδικά. Κύριοι εκφραστές οι Mission Of Burma. Από τότε ακολούθησαν πολλοί καλλιτέχνες που προτίμησαν το κιθαριστικό rock/hard rock/punk/metal και πολλοί από αυτούς παρουσίασαν πολύ ιδιόμορφες δουλειές με την ιδιαίτερη μελωδικότητα της περιοχής.

Η Ferret από το New Jersey (επίσης ανατολικές Η.Π.Α.) ασχολείται με τα είδη αυτά κι έχει παρουσιάσει μπάντες όπως οι Burnt By The Sun, Killswitch Engage, Funeral For A Friend, ενώ τώρα έχει τους Zao, Madball, Chimaira και άλλους ακόμη από τα ανατολικά κυρίως. Οι Ligeia από τη Μασαχουσέτη πρέπει να είναι πολύ περήφανοι που ανήκουν στο δυναμικό της εταιρίας και κυκλοφορούν το δεύτερό τους άλμπουμ, γεμάτοι προσδοκίες για το μέλλον.

Το κακό είναι ότι έχει παραγίνει η ζημιά. Δεν μπορώ ν’ ακούω άλλες μπάντες να μπλέκουν τα ψευτο-hardcore φωνητικά με τα μελωδικά! Δεν αντέχω να ακούω κομμάτι να ξεκινάει κάπως δυναμικά και να σκάει η emo φωνή και να με ξενερώνει. Δεν έχω κάτι εναντίον της μελωδίας. Απλά δεν μου αρέσει αυτό το νέο emo metal καθόλου. Δεν θέλω να είμαι ανεκτικός με κανένα τέτοιο σχήμα, μπας και βάλω ένα μικρό λιθαράκι στο να σταματήσουν να ξεφυτρώνουν!

Οι Ligeia θ’ ακουστούν κοινότυποι στους φίλους αυτού του ήχου. Εγώ άκουσα κάποια καλά θεματάκια αλλά μετά βίας έβγαλα δύο ακροάσεις του CD προς χάριν μιας πιο εμπεριστατωμένης άποψης. Αλλά συγγνώμη ρε παιδιά, εσείς που τ’ ακούτε αυτά τα συγκροτήματα, που το παίζουν KAI αντράκια αλλά KAI ευαισθητούληδες, ΠΩΣ ΤΗΝ ΠΑΛΕΥΕΤΕ;;; Όσο και να θέλουν να περαστούν για metalcore παραμένουν φλώροι! Πώς το λέει ο Γεωργίου: Μαμά κακά! Πάω ν’ ακούσω το καινούριο Slipknot να στανιάρω…