Δεν νομίζω να υπάρχουν πολλοί εκεί έξω που να μην έχουν ακούσει ή να μην γνωρίζουν το σχήμα του Άγγλου Dani Filth. Για όσους, πάντως, είναι ανέπαφοι σκεφτείτε ότι παίζουν heavy metal με στοιχεία από thrash, κάποια blast beats, πλήκτρα και γυναικείες φωνές σ’ ένα αρκετά ιδιόμορφο μίγμα που λατρεύεται, γίνεται μισητό ή απλά αδιάφορο.

Όσον αφορά το νέο τους 9^ο άλμπουμ, η μπάντα συνεχίζει φυσικά στο ίδιο ύφος. Αν αναρωτιέστε γιατί δεν έχω αναφέρει τίποτα για black metal είναι επειδή δεν υπάρχει πουθενά αλλού πέρα από τα μαυρισμένα (όχι από τον ήλιο) concept τους. Έτσι κι εδώ συναντάμε μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ιστορία για τον ευγενή Gilles De Rais, που κρεμάστηκε το 1440 ως δολοφόνος στο όνομα σκοτεινών δυνάμεων. Οι Filth παρουσιάζουν θαυμάσια την ιστορία, με τα κινηματογραφικά πλήκτρα να δίνουν ένα διαφορετικό τόνο στον ήχο τους ενώ οι πολλές φωνητικές συμμετοχές (προσέξτε την παιδική φωνή, είναι η κόρη του Dani!) ζωντανεύουν ακόμα περισσότερο το αποτέλεσμα.

Μουσικά θα έλεγα ότι μάλλον φέρνει κάποιες στιγμές το “Dusk…And Her Embrace” κατά νου, χωρίς κάποιο συγκεκριμένο θέμα αλλά μάλλον λόγω τεχνοτροπίας περισσότερο. Η –γι’ άλλη μια φορά- εντυπωσιακή παραγωγή του Andy Sneap (Nevermore, Machine Head, Testament κτλ) ανεβάζει ακόμα περισσότερο το CD ενώ θα πρότεινα να κινηθείτε για το περιορισμένο digipack που περιέχει bonus CD με 10 (!) ακυκλοφόρητα (κάποια είναι demo ή remix παλιοτέρων κομματιών), ένα εκ των οποίων η διασκευή στο “Into The Crypts Of Rays” (Celtic Frost).

Όσο για εμένα θα συνεχίσω να σφυρίζω αδιάφορα πλέον αφού ναι μεν παραδέχομαι τα δύο πρώτα άλμπουμ τους και το μοναδικό στυλ τους αλλά θεωρώ ότι δεν έχουν να μου πουν κάτι πλέον. Πρόκειται πάντως για την πιο επιτυχημένη metal μπάντα της Βρετανίας μετά τους Iron Maiden αν αυτό λέει κάτι σε κάποιους…