Κι άλλοι Νορβηγομάχοι για τη συνέχεια! Ο φίλος μας Sverre Stokland ή Gard σε φωνή και κιθάρα, η γυναίκα του στους ‘σκοτεινούς’ στίχους και 3 μουσικοί ακόμα συνθέτουν την παρέα. Το παρόν είναι το 5ο τους άλμπουμ αισίως και μάλλον κι η πιο καλή παραγωγή που έχουν κάνει έως τώρα.

Μην περιμένετε black metal του σκοτωμού, πρωτόγονο και πιθηκίσιο! Οι Khold παίζουν αργό, ρυθμικό metal με επιρροές από Satyricon (ηχητικά), Celtic Frost (όσον αφορά το μινιμαλισμό στις κιθάρες) και σε κάποια σημεία θυμούνται την καταγωγή τους και το τρέχουν λιγάκι. Οι στίχοι, απ’ την άλλη, είναι στη μητρική τους και μάλλον το γουστάρουν αυτό. Ο Gard ακούγεται πιο μπροστά, βέβαια, οπότε ίσως τα αγγλικά να έσπρωχναν την μπάντα πιο πέρα, αν και δεν ξέρω αν τους απασχολεί αυτό.

Το κουλό της υπόθεσης είναι ότι κάποιες ιδέες στις κιθάρες θα σας θυμίζουν ‘εναλλακτικές’ hard rock / metal μπάντες της περιόδου 1990 – 1995! Πρέπει κάποιος να έχει ψάξει λίγο εκείνο τον ήχο για να το καταλάβει όμως. Το CD κυλάει με τέτοια τεχνοτροπία στο στήσιμο των τραγουδιών αλλά οι ογκώδεις και βρώμικες κιθάρες το κάνουν πιο πορωτικό. Το ακόμα πιο περίεργο, ωστόσο, είναι το γεγονός ότι, ενώ στην αρχή δεν πολυψηνόμουν και σκεφτόμουν να το στείλω στον Καιάδα, όσο περισσότερο το ακούω τόσο δεν μπορώ να βρω λόγο για να το θάψω!

Πραγματικά, δεν έχω ιδέα αν θ’ αρέσει αυτό το CD στους φίλους του black metal. Κάνει κάτι το διαφορετικό αλλά δεν έχει καμία σχέση με πρωτοπορίες τύπου Arcturus ή Virus. Είναι πολύ πιο βατό, χωρίς να γίνεται ξενέρωτο και ανούσιο. Κι είναι αυτή η νορβηγική ‘αρνητικίλα’ που παράγεται από τις κιθάρες που με ωθεί στο να το ξανακούσω. Aυτό δεν σημαίνει ότι κάποιοι δεν θα το βαρεθούν, έτσι;