Ο Uli John Roth, γνωστός σε όλους από την μικρή σχετικά θητεία του με τους Scorpions και ιδιαίτερα στους κιθαρίστες ως ένας από τους πατέρες του νεοκλασσικού metal, μαζί με τον Ritchie Blackmore, κυκλοφόρησε την τελευταία του δουλειά, την πρώτη επίσημη από τον κύκλο των symphonic legends, μία σειρά από άλμπουμ που ξεκίνησε  με το “Prologue to the Symphonic Legends” που κυκλοφόρησε το 1996.

Στον δίσκο αυτό ο Roth συνδυάζει το rock, την συμφωνική μουσική και την opera για να δημιουργήσει κάτι που θα μπορούσε να περιγραφεί ως συμφωνικό progressive rock. Επιστρατεύει τα φωνητικά ταλέντα γνωστών session τραγουδιστών όπως ο Mark Boals (Yngwie Malmsteen, νυν Royal Hunt) και η Liz Vandall (Sahara) για να ντύσουν με φωνητικά τις κιθαριστικές του εξάρσεις. Όσοι από τους ακροατές έχουν ακούσει το “Nostradamus” του Nicolo Kotzev (Brazen Abott) θα καταλάβουν ακριβώς τι εννοώ.

Κιθαριστικά ο Uli Jon Roth δεν διαφοροποιείται από αυτά που θα περιμέναμε από τον ίδιο αν και επειδή ο δίσκος δεν είναι instrumental δεν είναι η κιθάρα του που έχει τον πρώτο ρόλο. Αντίθετα δίνει πάρα πολυ χώρο στις φωνές να αναπτυχθούν και μάλιστα θα μπορούσε να πει οτι τις μεταχειρίζεται σαν ένα ακόμα όργανο της ορχήστρας του. Βέβαια αυτό έχει και επιπτώσεις στους στίχους, με πιο τρανό παράδειγμα το “The Magic Road”, το οποίο όμως παρά τους παιδικούς του στίχους παραμένει το πιο ροκ σημείο του δίσκου, με τον Boals να δίνει μία ερμηνεία που θα ζήλευε κι ο Dio.

Το άλμπουμ περιέχει και δύο επικές, σε διάρκεια, συνθέσεις, το “Land Of Dawn” και το “Tanz In Die Dämmerung”. Το πρώτο ξεκινάει με μία ατμόσφαιρα που θα θυμίσει σε πολλούς τις παλιές καλές μέρες των Rainbow. Μάλιστα θα μπορούσαμε να πούμε οτι αποτελεί το “Gates Of Babylon” του Roth. Το δεύτερο κομμάτι, το οποίο επεκτείνεται στα 19 σχεδόν λεπτά και αποτελείται απο 12 μέρη, θυμίζει σε σημεία από Al Di Meola μέχρι και όπερες του Wanger. Διακατέχεται κι αυτό από ένα αραβικό συναίσθημα στην αρχή το οποίο μετά μεταλλάσεται σε κάτι κλασσικότροπο για να τελειώσει με ένα σόλο του Uli που ίσως να συμπεριλαμβάνει όλα αυτά που θέλει να εκφράσει στον δίσκο.

Γενικώς είναι ένα άλμπουμ το οποίο θα συμπαθήσουν οι οπαδοί του νεοκλασσικού metal για τις κιθάρες του, οι οπαδοί του progressive rock για τις συνθέσεις και οι ακόλουθοι του Dio και του Blackmore για τις φωνητικές μελωδίες. Ισώς ο μαυροφορεμένος κιθαρίστας να κυκλοφορούσε κάτι ανάλογο αν δεν είχε μπλέξει με τις νεραϊδες και τα ξωτικά του δάσους. Το μεγάλο στοίχημα όμως παραμένει για το πως σκοπεύει ο Roth να το παρουσιάσει ζωντανά.