Πραγματικά απορώ με ποιά κριτήρια βάζουν τις «ταμπέλες» οι δισκογραφικές. Πάρτε για παράδειγμα το άλμπουμ για το οποίο διαβάζετε αυτή τη στιγμή. Η συσκευασία του promo CD γράφει οτι το σχήμα παίζει melodic hard rock. Αν όμως το βάλετε στο CD player σας περιμένοντας να ακούσετε μελωδικά κομμάτια για αγάπες, γυναίκες και ποτά τότε χάσατε.

Όχι οτι το ντεμπούτο αλμπουμ της Αυστρο-Ρουμανο-Σουηδικής πεντάδας  δεν περιέχει μελωδία. Από το δυναμικό του ξεκίνημα, με το ομώνυμο κομμάτι να αποτελεί την συμφωνικότερη στιγμή του άλμπουμ, μέχρι το εντυπωσιακό κλείσιμο, με την πετυχημένη αλλά και πολύ 80s διασκευή στο “Don’t Pay The Ferryman” του Chris De Burgh, o δίσκος είναι περισσότερο power-progressive απ’ οτιδήποτε άλλο. Mε εντονότερες επιρροές τους Sonata Arctica και Αngra των πρώτων δίσκων, το Project Destiny είναι ένα πολύ καλό πρώτο βήμα στην μουσική σκηνή, χωρίς όμως να έχει το συγκλονιστικό των ντεμπούτων των δύο προαναφερθέντων σχημάτων.

Παρ’ όλα αυτά για τον power metaller ο δίσκος αυτός έχει πάρα πολλά να προσφέρει. Δυνατές κιθάρες, συμφωνικά μέρη, νεοκλασσικά περάσματα και μία καλή, αν και με ελαφρώς τετριμένες φωνητικές μελωδίες, παρουσία από τον Jake E, το οποίο ίσως αναγνωρίσουν κάποιοι από το πέρασμα του από τους Dream Evil. Βέβαια το άλμπουμ έχει και τις μελανές στιγμές του. Συγκεκριμένα το “Icarus”, το οποίο αν ο ακροατής δεν κοιτάξει τους στίχους, μπορεί κάλλιστα να πιστέψει οτι μιλάει για «Τους Γάμους του Φίγκαρο» παρά για τον μυθολογικό ήρωα, αλλά όπως ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη, έτσι ένα κομμάτι δεν χαλάει τον δίσκο.

Εν κατακλείδι το Project Destiny αποτελεί ένα πολύ καλό ντεμπούτο το οποίο αν και δεν αφήνει αναυδό τον ακροατή εν τούτις θέτει πολύ ισχυρές βάσεις για το μέλλον. Ελπίζουμε στο επόμενο άλμπουμ να μιλάμε όλοι για την νέα πολυεθνική δύναμη στο power metal. Κι αν γίνει αυτό, τότε θυμηθείτε που διαβάσατε την κριτική αυτή...