Τους Lord Belial είχα καμιά 10αριά χρόνια να τους ακούσω, ώσπου πέρυσι έπεσε στα χέρια μου το “Revelation (The 7th Seal)”, το προηγούμενο 7ο (όπως γίνεται προφανές κι απ’ τον τίτλο του) άλμπουμ τους. Ενώ οι πρώτες δύο δουλειές τους είχαν κάτι να πουν στους φίλους του μελωδικού black metal (Dimmu Borgir σχολή), από εκεί κι έπειτα τους πέρασα στη συνείδησή μου σαν μόνιμους κατοίκους της Β’ Εθνικής του είδους. Οι δουλειές τους απέκτησαν καλύτερη παραγωγή, η μπάντα σίγουρα έδειχνε δεμένη αλλά η μουσική που έπαιζαν ήταν τόσοοοο ΒΑΡΕΤΗ!

Στο προηγούμενο, λοιπόν, έδειξαν να στρέφονται στο power /heavy, παρά στους Morbid Angel / Behemoth που αντέγραφαν στα προηγούμενα. Ενώ έπαιζαν με το Marduk / Sorhin κοπάνημα, πέταξαν μέσα μπαλαντοσημεία (!) και ψευτοβιρτουόζικα leads, που όσοι τ’ άκουσαν, μάλλον δεν περίμεναν τέτοιο ξεπεσμό από σουηδικό σχήμα! Σχήμα με 15 χρόνια στην πλάτη (!), το οποίο τιτλοφόρησε τη νέα δουλειά του “The Black Curse”. Και μάλλον ψήθηκαν για Satyricon ήχο φέτος, πάντα με την Borgir-ίλα από κοντά, για να μας πείσουν ότι μετά την “Έβδομη πατάτα”, εεε… σφραγίδα, αξίζουν κάτι καλύτερο.

Ενώ ξεκινούν δυνατά με το “Pazuzu –Lord Of Fevers And Plague”, παραθέτουν, όσο εξελίσσεται το CD, ένα πακέτο ανουσιότητας, βαρεμάρας και συνθετικής αδυναμίας. Τα τραγούδια τους βασίζονται στο συνεχές κοπάνημα στα περισσότερα κομμάτια με ότι riff, lead, μελωδία μπορείτε να φανταστείτε. Από power metal(Children Of Bodom π.χ.)  solo στο ένα τραγούδι, περνούν σε Slayer-ικό solo στο επόμενο! Άλλοτε το blast beat τους το συνοδεύει ακουστική μελωδία (!) κι άλλοτε το συνοδεύουν ξυσίματα – αυνανισμοί. Δεν μπορώ να κατανοήσω γιατί μια μπάντα, που είναι τόσα χρόνια στην κάφρικη σκηνή, φτάνει στο σημείο να μην ξεχωρίζει τη μαλακία από την τέχνη. Οποιοδήποτε καλό θέμα σε κάποιο κομμάτι επισκιάζεται από άλλα τρία τουλάχιστον μέτρια, πολλές φορές στο ίδιο κομμάτι! Κάτι τέτοια θ’ ακούει ο Quorthon και θα τρίζουν τα κόκαλα του!

Αν σώνει και καλά κάποιοι θέλουν ν’ ακούσουν κάτι από τους Σουηδούς, ας επιλέξουν “Kiss The Goat”(1995) ή “Enter The Moonlight Darkness” (1997). Εκτός, αν θέλετε χιλιοακουσμένα, για το χώρο, πράγματα, χείριστα τοποθετημένα μαζί. Εδώ, μπορεί να μην κινδυνεύουν να υποβιβαστούν στη Γ’ Εθνική αλλά με τίποτα, δεν ξεπερνούν τη μέση της βαθμολογίας της Β’ (βλ. Καλαμάτα τα τελευταία χρόνια)…