Πέρασαν κιόλας 5 ολόκληρα χρόνια από το αμφιλεγόμενο πείραμα του “St. Anger” και η αδημονία των εκατομμυρίων οπαδών των Metallica λαμβάνει λυτρωτικό τέλος με το ολοκαίνουργιο άλμπουμ τους “Death Magnetic”, καθώς τα χιλιάδες ερωτήματα για το πώς θα ηχούν και τι έχουν ακόμα να προσφέρουν στο μεταλλικό ιδίωμα απαντώνται με τον πιο πειστικό τρόπο.

Είναι γεγονός πως το “St. Anger” είχε εκ των υστέρων σίγουρα και ένα θετικό σημείο που δεν μπορούσε να προβλεφθεί τον καιρό της κυκλοφορίας του: έδειξε το δρόμο. Έναν δρόμο που οι Metallica χάραξαν και παρά τις όποιες παρεκκλίσεις από αυτόν, αποδεικνύουν πως μπορούν να τον διαβαίνουν εν έτει 2008 με μεγάλη άνεση.

Ξορκίζοντας τις αδυναμίες και τα τρωτά σημεία του πρόσφατου παρελθόντος, προσωπικές αντιδικίες και έλλειψη σαφούς προσανατολισμού, η περίοδος της ενδοσκόπησης, της εσωστρέφειας και των τριβών έλαβε οριστικά τέλος. Οι Metallica με το “Death Magnetic” εμφανίζονται με όρεξη, συνοχή, αυτοπεποίθηση και συγκεκριμένη στόχευση επαναφέροντας σε έναν αρκούντως ικανοποιητικό βαθμό τα χαρακτηριστικά εκείνα που τους έκαναν μεγάλους και επιδραστικούς στα 80’s, συνδυάζοντάς τα με τα καλύτερα στοιχεία της πιο σύγχρονης εποχής. Εμπνευσμένα ρίφς και σόλο, εναλλαγές μέσα στα κομμάτια, ταχύτητα, ενέργεια, συναίσθημα, επιθετικότητα αποτελούν εκείνο τον χαμένο κρίκο που επανασυνδέει την μπάντα με το παλιό καλό παρελθόν της χωρίς όμως να το αναμασά.

Το “Death Magnetic” βρίσκεται, λοιπόν, κάπου ανάμεσα στο πνεύμα του “Master of Puppets” και του “And Justice For All” με μια παραγωγή από τον Rick Rubin που καταφέρνει να αναδείξει τα στοιχεία που προαναφέρθηκαν. Τα 10 κομμάτια του άλμπουμ, μεγάλα σε διάρκεια και πλούσια σε εναλλαγές ρυθμών σχηματίζουν ένα άλμπουμ πολυπρόσωπο. Το εναρκτήριο “That Was Just Your Life” με τον χειμαρρώδη ρυθμό του εν είδει μουσικού μανιφέστου δηλώνει ξεκάθαρα την επιστροφή ακολουθώντας την παράδοση του πρώτου καταιγιστικού κομματιού όπως τα ”Fight Fire With Fire”, “Battery”, “Blackened” με τον Hetfield να “φτύνει” τους στίχους. Το επόμενο “The End Of The Line” πιο μοντέρνο και πολύπλοκο ενέχει στοιχεία και από την πιο πρόσφατη περίοδό τους. Ακολουθεί το “Broken, Beat & Scarred” με ένα ριφ που σφηνώνεται στο μυαλό με το πρώτο άκουσμα και μ’ έναν mid-tempo groovy ρυθμό να ξεσηκώνει ενώ από τη μέση του κομματιού και μετά οι ταχύτητες αυξάνονται. Το “The Day That Never Comes”, που αποτελεί το πρώτο single του άλμπουμ, συνεχίζοντας την παράδοση των “Fade To Black”, “Welcome Home” και “One” συμπυκνώνει σε 8 λεπτά τα καλύτερα στοιχεία των Metallica και θα μνημονεύεται στα κλασικά της μπάντας. Το “All Nightmare Long” που έπεται αποτελεί έναν speed/thrash ύμνο με το ρεφρέν του να απογειώνει το κομμάτι. Έκτο κομμάτι το ρυθμικό “Cyanide” και η συνεισφορά του Trujillo εμφανής ενώ η παράδοση των “Unforgiven” συνεχίζεται με το “The Unforgiven III” το οποίο ξεκινά με πιάνο και συνεχίζει με ένα κιθαριστικό θέμα ημερών “Load” και “Reload”. Μια προσωπική εμμονή του Hetfield με ένα ιδιαίτερα σκοτεινό στιχουργικό περιεχόμενο. Ένα 8λεπτο μουσικό ταξίδι με διαρκείς εναλλαγές ρυθμών και ριφς προσφέρει το “The Judas Kiss” ενώ το instrumental “Suicide & Redemption” επαναφέρει μνήμες παλιών μεγαλείων χωρίς όμως να φτάνει στα ίδια επίπεδα. Το “Death Magnetic” κλείνει ιδανικά με το μικρότερο σε διάρκεια κομμάτι που υπάρχει στο cd το 5λεπτο “My Apocalypse”, ένα thrash σφυροκόπημα στα χνάρια των “Damage, Inc” και “Dyers Eve”.

Είναι γεγονός ότι η προσπάθεια ενδελεχούς σύγκρισης του “Death Magnetic” με τις παλαιότερες κυκλοφορίες της περιόδου των 80’s καθίσταται εκ των πραγμάτων άγονη, τόσο γιατί οι τέσσερις πρώτοι δίσκοι τους είναι μοναδικοί και σχετιζόμενοι με μια σκηνή που δημιουργήθηκε και άκμασε τότε, όσο, επίσης, διότι έχουν θρονιαστεί στα υψηλότερα επίπεδα της μεταλλικής ιστορίας που δύσκολα πλέον προσεγγίζονται. Συνεπώς, μόνο σε βάθος χρόνου η αποτίμηση του “Death Magnetic” στο σύνολο της δισκογραφικής παρουσίας των Metallica θα μπορεί να λάβει την πραγματική της διάσταση. Το “Death Magnetic”, όμως, επανασυνδέει πειστικά τους Metallica με τον ήχο και το πνεύμα της εποχής των 80’s πατώντας δυνατά στο σήμερα και αυτό το πραγματοποιεί με την ολοκληρωτική επαναφορά μιας κίνησης η οποία για πολλά χρόνια παρέμενε ημιτελής και οι Metallica την κατέχουν όσο λίγοι: root to riff.