Μην σας ξεγελάει η δισκογραφική , το άλμπουμ αυτό είναι περισσότερο μελώδικο metal παρά AOR. Το Γερμανικό κουιντέτο ξεκίνησε την πορεία του στα μέσα των ‘80s και μέχρι σήμερα έχει κυκλοφορήσει άλλα 3 άλμπουμ και ένα maxi single. Οι προσεκτικοί ακροατές αφού ξεπεράσουν την γεύση του Ευρωπαϊκού power metal των αρχών του ‘90s, (Gamma Ray εποχής Sigh No More, Helloween, Roland Grapow, Freedom Call) που αφήνει το άλμπουμ με την πρώτη ακρόαση θα αρχίσουν να βλέπουν ψίγματα πολλών επιρροών στις συνθέσεις και τον ήχο των Dark Sky. Αρχίζοντας βέβαια από αμερικάνικες ή βρετανικές μπάντες μελωδικού ή hard rock όπως Whitesnake, Def Leppard,  ακόμα και A.S.A.P. (ακούστε το Empty Faces και μετά το The Lion των τελευταίων για να καταλάβετε) ή και πιο progressive σχημάτων όπως οι Shadow Gallery, οι Dark Sky δεν είναι κολλημένοι στον ευρωπαϊκό ήχο αν και ακούγονται καθαρά ευρωπαίοι.

Βέβαια για να φτάσεις στο πιο AOR σημείο του άλμπουμ πρέπει να περάσεις από 6 δυναμικά κομμάτια, μεταξύ τους και η διασκευή στο “Maniac” του Michael Sembello, τα οποία είναι τίμια χωρίς όμως να προσφέρουν εκπλήξεις ή να συγκλονίζουν τον ακροατή. Γενικά αυτή θα μπορούσε να είναι και η συνολική εικόνα του άλμπουμ. Ένας δίσκος ο οποίος είναι ευκολοάκουστος χωρίς όμως να σε αρπάζει και να σου τραβάει την προσοχή, αφού όλα τα κομμάτια απλά περνάνε. Δυστυχώς πέρα από το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου το οποίο και την Scorpions-wannabe-μπαλάντα “Meaning of Life”, η οποία κλείνει επίσημα το άλμπουμ,  το άλμπουμ δεν προσφέρει ιδιαίτερες συγκινήσεις. Η μπάντα λειτουργεί σωστά, όλοι παίζουν όσο χρειάζεται, δεν ξεχωρίζει ένας βιρτουόζος και η όλη εικόνα είναι αυτή ενός εργοστασίου της Volkswagen, ένος δηλαδή καλοκουρδισμένου εργοστασίου το οποίο παράγει καλής ποιότητας μεσαία και μικρά αυτοκίνητα. Στη μουσική όμως κατά πόσο θέλουμε το άνετο, χαμηλής κατανάλωσης και υψηλής ασφάλειας πεντάθυρο όχημα?