Τι να πει κανείς για τους Slipknot; Είναι ίσως η πιο καυτή και πολυσυζητημένη μπάντα στο metal των καιρών μας. Είναι η μπάντα που συνδύασε ωμότητα με μυαλό, χάος με τέχνη, παράνοια με ταλέντο και  έφτασε στο σημείο που είναι τώρα. Να έχει ίσως τον πιο εντυπωσικό drummer στο εμπορικό μέταλ αυτήν τη στιγμή, έναν τραγουδιστή με φωνή αποστομωτική που γράφει στίχους αναπάντεχα βιωματικούς για όσους μπορούν καταδυθούν στο βάθος τους και πλέον τραγούδια για όλα τα γούστα.

Κι αν οι εποχές του βίαιου ντεμπούτου τους έχουν περάσει, οι σκληρές στιγμές  του “All Hope Is Gone” φέρνουν το Iowa πιο κοντά, μιας και είναι πιο heavy, aggressive και death από ότι στο “Vol 3”. Από την άλλη, τα πιο εμπορικά τραγούδια προσεγγίζουν περισσότερο τη μουσική των Stone Sour του Taylor (ο τραγουδιστής) και αυτό ίσως να διχάσει τους παλιούς και τους όψιμους φαν ακόμα περισσότερο. Εγώ προσωπικά απολαμβάνω και τις δύο αυτές τάσεις. Δε νομίζω να χρειάζεται να πω ότι ο ήχος είναι συναρπαστικός, ακόμη μια φορά και οι ερμηνείες είναι ερμηνείες μουσικών φτασμένων πλέον, το περιμένατε αυτό. Ας πω ενδεικτικά για τα κομμάτια ότι το “Dead Memories” είναι  θαυμάσιο αν και πολύ mainstream, το single “Psychosocial” ξεχωρίζει, το “Gematria” δυναμιτίζει από την αρχή το κλίμα, το “Sulfur” και το “This Cold Black” έχουν ριφάρες και το “Snuff” είναι μια μπαλάντα που δε με παίρνει να περιγράψω...απλά ακούστε και παραδοθείτε της.

Οι Slipknot είναι ξανά εδώ. Καλώς τα παιδιά. Πάνω που ανησυχήσαμε ότι σας χάσαμε. Σας έχει ανάγκη το metal. Τίποτε άλλο.