Οι Motley Crue επέστρεψαν!!!!

Μετά από περίπου εννιά χρόνια, ήρθε (επιτέλους) και το ένατο κατά σειρά studio album τους. Οι Crue ήταν η κατεξοχήν μπάντα που οι προσωπικές ζωές των μελών της επηρέαζαν τις μουσικές τους, τις σχέσεις μεταξύ τους και με το αντίθετο φύλο, τις καταχρήσεις, τις αποτοξινώσεις, ξανά τις καταχρήσεις κ.λ.π. Πράγματα που τα γνωρίζουμε πάνω κάτω όλοι. Οπότε όσο να'ναι, η καινούρια τους δουλειά χρήζει προσεκτικής ακρόασης…και εξηγούμε μπαίνοντας κατευθείαν στο ψητό…

Καταρχάς μιλάμε για το καλύτερο album τους από την περίοδο του Corabi (1994), το οποίο εγώ τουλάχιστον είχα βρει τουλάχιστον εξαιρετικό και πρωτοποριακό για την εποχή του και για το στυλ της μπάντας. Η πρώτη ακρόαση λοιπόν, τους περισσότερους θα τους ξενίσει και αυτό διότι η σχέση του cd με παλιότερα albums (Dr. Feelgood κλπ), περιορίζεται σε δυο - τρία classic Motley τραγούδια ("What It's Gonna Take", "Down At The Whisky" και "Chicks=Trouble"). Από εκεί και πέρα έχουμε μια κατάσταση όπου θα τη χαρακτηρίσω ως εξής: Είναι σαν να ακούς μια Hardcore Superstar φάση, άλλα με την εμπειρία των Motley, δηλαδή όλου του Hollywood. Αυτό μπορεί κάποιους να τους προβληματίσει, άλλα με τη δεύτερη ακρόαση του album, οι ενδοιασμοί πέφτουν και αρχίζει το show. Κομμάτια, στίχοι και τίτλοι σαν τα "Motherfucker of The Year", "This Ain't A Love Song (it's just a fuck song)", "Face Down In The Dirt", "White Trash Circus", "Goin' Out Swingin' ", έχουν γκάζια που θα ζήλευαν πολλές μπάντες!!! Ιδιαίτερη μνεία στο "The Animal In Me", ένα mid tempo κομμάτι, αλλά τι κομμάτι και φυσικά να μην παραλείψουμε και το single του album, το ομότιτλο κομμάτι με το φανταστικό clip όπου συμμετέχει και ο τραγουδιστής των Buckcherry. Για την παραγωγή δε, ούτε λόγος. Επίσης τρομερές οι φωτογραφίες στο booklet…

Απλά πράγματα…οι Motley Crue επέστρεψαν!!!!