"Lightning strikes again" και εδώ έχουμε να κάνουνε με πραγματικό κεραυνό αφού το δέκατο σε σειρά άλμπουμ του Dokken, “Lightning Strikes Again”, κυκλοφόρησε στην αγορά στις αρχές Απριλίου και σηματοδότησε την δυναμική επιστροφή της μπάντας. Δώδεκα κομμάτια μεστού και ολοκληρωμένου rock , φυσικά με πολλά κλασσικά στοιχεία από παλαιότερες δουλειές τους που σίγουρα θα ευχαριστήσουν και τους παλιούς οπαδούς της μπάντας. Αυτή τη φορά οι δοκιμάζουν να προβάλουν και μία πιο μοντέρνα εικόνα μέσα στη μουσική τους σε μία απόπειρα διεύρυνσης του κοινού τους. Το album βρίσκεται στον σωστό δρόμο αλλά δυστυχώς δεν μπορεί να συγκριθεί με τις μέρες δόξας των “Under Lock & Key” ή “Tooth and Nail”. Το μεγαλείο βέβαια της εποχής εκείνης έχει αποχωρήσει ανεπιστρεπτί…

Η φωνή του Dokken έχει ακόμα τις παλιές της δυνατότητες και οι χαρακτηριστικές αρμονικές και χροιά του είναι ακόμα παρούσες. Το πρώτο κομμάτι του δίσκου, “Standing On the Outside”, περιέχει ένα πολύ ωραίο και εμπορικό ρεφραίν με δεμένα φωνητικά. Σε μερικά άλλα τραγούδια η φωνή του Dokken θυμίζει λίγο Bon Jovi, ειδικά στην αρχή των “How I Miss Your Smile” και του “I Remember”, γεγονός αξιοπερίεργο. Επιπροσθέτως, πολύ καλή κίνηση η συνεργασία με τον Jon Levin στην κιθάρα και φυσικά καταπληκτικές εκτελέσεις και από τους υπόλοιπους, Barry Sparks στο μπάσο και τον Mike Brown στα τύμπανα και στα backing vocals.

Το άλμπουμ είναι αρκετά καλό και μακάρι να μην ακουγόταν σε σημεία η κούραση και η χρονική φθορά τόσο της μπάντας όσο και των συνθέσεων. Βέβαια είναι ακόμα μία rock μπάντα με αυθεντικά rock vibes, χωρίς αμφιβολία . Εξάλλου γιατί να παραπονεθεί κανείς; Dokken είναι!!