Υπάρχουν πολλά συγκροτήματα άραγε σήμερα στο σύγχρονο μέταλ τα οποία έχουν αποκτήσει ένα status μέσα από πολλές κυκλοφορίες, μια αναγνωρισιμότητα ζηλευτή στον ήχο τους, και ανεξάρτητα από κάθε όψιμη μόδα ή σκηνή, στηρίζουν τη μουσική αυτή με σταθερά ποιoτικές κυκλοφορίες βρισκόμενα στην ώριμη ακμή τους και όχι στη συνταξιοδότηση; Σίγουρα όχι και ένα από αυτά τα συγκροτήματα είναι οι In Flames και γι’ αυτό τους βγάζω το καπέλο.

Τώρα κυκλοφορούν το νέο τους cd και το μόνο που είναι σίγουρο είναι ότι δε συνεχίζουν από εκεί που σταμάτησαν με το προηγούμενο “Come Clarity”. Το “A Sense Of Purpose” θυμίζει κάτι λίγο από το “A Soundtrack To Your Escape” και λιγότερο από το “Clayman” αλλά κυρίως, όπως κάθε κυκλοφορία των Ιn Flames, έχει μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα που διατρέχει όλο το δίσκο. Eντύπωση προκαλούν κάποιες σχεδόν hard rock βρώμικες παραμορφώσεις στις κιθάρες όπως στην εισαγωγή του “The Mirror’s Truth”, ενώ ανατριχίλα σου φέρνει το αργό και επικό “Alias” που παρόμοιό του δεν έχει ξαναγράψει η μπάντα . Στη συνέχεια, το ατμοσφαιρικό “The Chosen Pessimist” που είναι και η πιο avant garde σύνθεση του cd σε μελαγχολεί σχεδόν υπνωτιστικά. Φυσικά, δε λείπουν και τα γρήγορα κομμάτια, οι περίφημες In Flames αρμονίες, τα μελωδικά περάσματα και κάποια όμορφα γυρίσματα και αλλαγές μέσα στα τραγούδια. Οι στίχοι είναι ένα κεφάλαιο από μόνοι τους. Όπως πάντα προσωπικοί, πικροί και ειρωνικά ποιητικοί. Αρκεί να αναφέρω το θαυμάσιο: “You receive what you give and this is like…nothing- I feel like shit but at least I feel something”…!

Κλείνοντας, ένα πράγμα ξέρω: τα νέα τραγούδια των In Flames, ως συνήθως, θα κάνουν πολύ καιρό να σταματήσουν να ακούγονται από τα ηχεία μου. May the force be with you Jesters!