Όταν πέφτουν στα χέρια μου κυκλοφορίες albums όπως αυτή των China, νοιώθω ακριβώς όπως νοιώθω όταν ξεκαθαρίζω το υπόγειο του σπιτιού μου κάθε δέκα χρόνια. Συνήθως βρίσκεις ένα τόνο σκουπίδια και άχρηστα πράγματα που δεν καταλαβαίνεις γιατί τα κράτησες εκεί εξαρχής. Βεβαίως, βρίσκεις και ένα σωρό άλλα πράγματα που επαναφέρουν ευχάριστες μνήμες και τα κρατάς εκ νέου προσπαθώντας να βρεις νέες χρήσεις για αυτά και νέο ενδιαφέρον και έτσι τα μεταφέρεις ξανά στο καθημερινό σου περιβάλλον, το πιθανότερο για να τα ξαναθάψεις στο υπόγειο μετά από λίγο. Ακριβώς έτσι συμβαίνει και με μπάντες σαν τους China. Μπάντες την ύπαρξη των οποίων έχεις ξεχάσει εδώ και καιρό και τις ανακαλύπτεις πάλι όταν, για κάποιο λόγο, επανέρχονται στο προσκήνιο.

Με αυτόν τον τρόπο, λοιπόν, οι China κυκλοφορούν το "Light Up The Dark" και εμείς πρέπει να δούμε αν, πράγματι, υπάρχει λόγος να βρούμε ενδιαφέρον σε αυτό. Και, ίσως, υπάρχει. Ένας λόγος θα ήταν ότι αυτό το είδος μουσικής δεν απασχολεί, πλέον, και πολλά καινούρια συγκροτήματα, οπότε όλο το βάρος πέφτει στους βετεράνους. Ένας άλλος λόγος είναι ότι αυτοί οι βετεράνοι έχουν δικαίωμα ύπαρξης και δικαίωμα στη δημιουργία αυτού που ξέρουν να κάνουν. Ένας τρίτος λόγος είναι ότι υπάρχει, ακόμα, κόσμος εκεί έξω που ακούει αυτή τη μουσική και, μάλιστα, φανατικά. Οπότε αφού συντρέχουν αυτοί οι λόγοι, καλώς κάνουν οι China και κυκλοφορούν τη μουσική τους.

Ακόμα περισσότερο όταν το album δεν είναι καθόλου κακό. Μάλιστα, ξεκινά πολύ όμορφα και συνεχίζει έτσι μέχρι, περίπου, τη μέση, με ρυθμό, μελωδία και ατμόσφαιρα που προδιαθέτουν ευχάριστα. Από εκεί και ύστερα αποδεικνύεται περισσότερο αναμενόμενο και τετριμμένο. Οι Ελβετοί συνδυάζουν επιτυχημένα το κλασσικό, μελωδικό ύφος με ένα πιο φρέσκο ήχο στις κιθάρες και με μια πιο σύγχρονη αισθητική στις δομές και καταφέρνουν, σε γενικότερες γραμμές, να αποδώσουν αυτό που χρειάζεται ώστε το album να είναι αρκετά ενδιαφέρον μέχρι το τέλος του. Πέραν αυτού ουδέν, βεβαίως, αφού η έμπνευση περιορίζεται στα άκρως απαραίτητα που εξυπηρετούν αυτόν τον στόχο και τις απαιτήσεις από ένα τέτοιο συγκρότημα που ούτως ή άλλως δεν δημιούργησε ποτέ ιδιαίτερη φασαρία γύρω από το όνομά του, ούτε στα «καλά» τους χρόνια.

Σε γενικές γραμμές, λοιπόν, αυτό είναι ένα καλό, φρέσκο για τα δεδομένα τους και ευχάριστο album που δικαιολογεί την επανεμφάνισή τους και μένει να δούμε αν οι China επιστρέψουν στο υπόγειο σύντομα ή αν θα παραμείνουν για λίγο ακόμα στην επιφάνεια.