Για πολλά χρόνια οι περισσότερες thrash μπάντες, ακόμα και οι πιο γνωστές και καταξιωμένες του είδους, θεωρούνταν συνώνυμες της βαβούρας και της έλλειψης ακόμα και μιας στοιχειώδους τεχνικής κατάρτισης. Αυτό ίσχυε (τουλάχιστον στα πρώτα χρόνια της καριέρας τους) για τις περισσότερες, αλλά δυστυχώς συνεχιζόταν ακόμα και για δεκαετίες για αρκετές από αυτές, με αποτέλεσμα πολλοί metalheads να αναφέρονται υποτιμητικά στο είδος.

Φαίνεται όμως ότι ήρθε ο καιρός να καταρριφθεί και αυτό το στερεότυπο, καθώς πλέον πολλές από τις παλαίμαχες thrash μπάντες τα τελευταία χρόνια έχουν βαλθεί να μας αποδείξουν ότι ο καλός ήχος, οι καλοπαιγμένες κιθάρες και το άρτιο drumming δεν είναι προνόμιο μόνο του πιο μελωδικού ήχου.

Από αυτή τη λίστα δεν λείπουν πλέον και οι Destruction, μια εκ των τριών του βαρέος πυροβολικού του Γερμανικού thrash μαζί με τους Sodom & τους Kreator, οι οποίοι μας αποδεικνύουν έμπρακτα ότι οι μπάντες από τα τιμημένα 80’s έχουν, και με το παραπάνω, φέτος την τιμητική τους.To ενδέκατο studio άλμπουμ τους είναι γεγονός, αυτή τη φορά με μια αλλαγή στη σύνθεσή τους, τον « Vaaver» Wawrzyniec Dramowicz στη θέση του Marc Reign πίσω από τα drums σπό το 2010.

Από το πρώτο άκουσμα του άλμπουμ γίνεται εμφανές ότι ο ήχος έχει αλλάξει προς το καλύτερο από όλες τις απόψεις. Γρήγορες ταχύτητες, ενδιαφέροντα, μανιασμένα riffs και φοβερά drums από τον Vaaver, με τα φοβερα του γεμίσματα σε όλα τα κομμάτια να συνθέτουν ένα καταιγιστικό thrash σκηνικό, το οποίο ευτυχώς δεν θυμίζει σε πολλά τον προκάτοχό του, το χλιαρό  «D.E.V.O.L.U.T.I.O.N» του  2008. Η παραγωγή δίνει ένα δεμένο αποτέλεσμα, το οποίο ενώ σου αφήνει μια old school γεύση, εντούτοις δεν έχει σε καμιά περίπτωση την προχειρότητα εκείνης της εποχής, ενώ η μίξη δίνει ένα άριστο αποτέλεσμα για το είδος στον τρόπο που ισοσταθμίζει όλα τα όργανα.

Τα κομμάτια τώρα, αρχίζοντας από το εναρκτήριο “The Price”, μας επαναφέρουν όλα τα στοιχεία που αγαπησαμε σε αυτή τη μπάντα, όπως τα επιθετικά riffs και τον Schmier να ακούγεται σε μεγαλύτερη φόρμα από ποτέ, αλλά με καλύτερο ήχο. Τα κομμάτια στηρίζονται σε μεγάλο βαθμό στο κιθαριστικό παίξιμο του Mike Sifringer, ο οποίος παίζει το ένα διαβολεμένο ριφ μετά το άλλο, ενώ όσο πάει βελτιώνεται τεχνικά, χωρίς να λείπει σε καμιά περίπτωση  η πώρωση που μεταδίδει, παραδοσιακά, το παίξιμό του.

Αν πρέπει να επιλέξουμε κάποια κομμάτια, τα “Hate Is My Fuel,” “The Demon is God”, ” Day of Reckoning” είναι ανάμεσα στα πιο αντιπροσωπευτικά.

Όσοι από σας θέλετε να ακούσετε ένα εμπνευσμένο, συμπαγές και καλοπαιγμένο thrash άλμπουμ Γερμανικού τύπου, μην παραλείψετε με τίποτα την ακρόαση του Day Of Reckoning” και ναι, όντως, μερικές μπάντες ωριμάζουν με το πέρασμα του χρόνου, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αλλάζουν τo μουσικό τους ύφος προς ξένα μονοπάτια.

Τζίνα Τουρλίδα

Νέος δίσκος για τους thrashers από την Γερμανία μετά από σχεδόν 3 χρόνια! Ναι όντως περάσανε τόσα απο το "D.E.V.O.L.U.T.I.O.N" (2008) με τον διάδοχό του να ονομάζεται “Day Of Reckoning”. Με νέο Drummer στην σύνθεσή τους ονόματι  Vavver (Wawrzyniec Dramowicz) μετά την περσινή αποχώρηση του Marc Reign (2001-2010) οι Destruction έρχονται να μας δώσουν ένα album για πολύ headbanging.

 
O δίσκος αποτελείται από 11 κομμάτια στην κανονική του έκδοση με την limited edition του album  να συμπεριλαμβάνεται  ένα bonus κομμάτι, μια διασκευή στο "Stand Up And Shout" του Dio. Από εκεί και πέρα το album είναι καλύτερο από την προηγούμενη δουλειά της μπάντας από την Γερμανία με συμπαγές  και ασταμάτητα riffs, με κάμποσα solos που, όμως, περίμενα να ήταν περισσότερα. Ο νέος drummer δείχνει να έχει ενσωματωθεί στην μπάντα πλήρως δίνοντας το δικό του στυλ στα κομμάτια αποφεύγοντας να ακούγεται μονότονος. Όσο για την μεγάλη μορφή που λέγεται Schmier τι να πει κανείς; τα φωνητικά είναι στο κλασσικό, αναμενόμενο και χαρακτηριστικό στυλ που μόνο ο Schmier μπορεί και ξέρει να τραγουδήσει.

Οι Destruction εν ετη 2011 μας χαρίζουν ένα ωραίο album που προτείνεται ανεπιφύλακτα σε κάθε οπαδό τους είδους και έπεται μεγάλη συνέχεια για το ιδίωμα φέτος.

Μάριος Πανταζής