After 5 years they are back! 100% Tiamat δηλώνεται στο logo που βρίσκεται στο εξώφυλλο της Limited edition της νέας δουλειάς των Tiamat “Amanethes”. Άλλο ένα κόλπο του marketing ή μια πραγματικότητα; Επιφυλάσσομαι. Στο πρώτο τραγούδι “The Temple of the Crescent Moon” η δήλωση αυτή γίνεται και από το ίδιο το συγκρότημα. “It’s been a long time but we are here again / It’s been five long years of thunder, lightning and rain…” Πράγματι, οι Tiamat επανέρχονται για τα καλά μετά από 5 χρόνια εκκωφαντικής σιωπής.

Παρακολουθώ το γκρουπ από την πρώτη του δισκογραφική δουλειά “Summerian Cry” και αυτό που πάντοτε με εντυπωσιάζει είναι οι συνεχείς ηχητικές μεταμορφώσεις τους που γίνονται διαρκώς κάτω από έναν μανδύα σκοτεινιάς και θλίψης. Έτσι και οι Tiamat του 2008 συνδυάζουν τα καλύτερα στοιχεία της σχεδόν 20ετούς πορείας τους: από το black στο gothic metal και από το doom στο atmospheric με πινελιές progressive και ψυχεδέλειας.

Το κύριο γνώρισμα του νέου δίσκου των Tiamat είναι η ποικιλομορφία των κομματιών με διάχυτη τη διάθεση για ένα συγκρατημένο πισωγύρισμα στις πιο πρώιμες και brutal φόρμες τους. Ο ιθύνων νους Edlund μετά από πολλά χρόνια επαναφέρει τα ωμά φωνητικά σε μερικά κομμάτια θυμίζοντας κάτι από εποχές “Astral Sleep” και “Clouds” ενώ ταυτόχρονα δοκιμάζει για πρώτη φορά και διαφορετικά φωνητικά ηχοχρώματα. Επίσης, οι κιθάρες είναι πιο κοφτερές και οι ρυθμοί πιο έντονοι σε μερικά σημεία από ό,τι στο πρόσφατο παρελθόν.

Κατά συνέπεια, το “Amanethes” θα λέγαμε πως αποτελεί την επιτομή του ήχου των Tiamat καθώς συνταιριάζει τα καλύτερα στοιχεία τους χρησιμοποιώντας μέρη από την ωμότητα του “Astral Sleep”, την εθιστική σκοτεινιά του “Clouds”, την ψυχεδελική διάθεση του “Wildhoney”, την κλειστοφοβική ατμόσφαιρα του “A Deeper Kind of Slumber” και τη gothic αισθητική του “Skeleton Skeletron”. Ποιο είναι το αποτέλεσμα αυτής της ηχητικής συνένωσης; Οι Tiamat εν έτει 2008, δηλαδή ένα γκρουπ που σέβεται το παρελθόν του, ενώ ταυτόχρονα δεν εγκλωβίζεται εκεί, αλλά με ήχο φρέσκο και νέες ιδέες βαδίζει σε ένα ευοίωνο μέλλον. Οι ηχητικές ακροβασίες τους από τα σχεδόν black “Equinox of the Gods” και “Raining Dead Angels” στα doom-gothic “Will they Come?” και “Lucienne” και από εκεί στα ψυχεδελικά-ατμοσφαιρικά “Misantropolis”, “Amanitis”, “Meliae” αποτελούν δείγματα ενός πολυσχιδούς και πολυτάλαντου μουσικού όπως είναι ο Johan Edlund.

Η οδύνη, η σκοτεινιά και η σαγηνευτική μελαγχολία απέκτησαν για φέτος την ηχητική τους αποτύπωση που ακούει στο όνομα…. “Amanethes”.