Πόσο εύκολο είναι, αλήθεια, να γράψεις δύο αράδες για ένα από τα μεγαλύτερα και αντιπροσωπευτικότερα σχήματα της μελωδικής power metal σκηνής, ειδικά όταν το αγαπημένο σου μέλος έχει αποχωρήσει ήδη από το προηγούμενο άλμπουμ; «That’s a tough one», που λένε και οι φίλοι μας οι Αμερικάνοι και δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω. Την ώρα που ο Timo Tolkki χάραξε την δική του πορεία στο στρατόπεδο των Revolution Renaissance (και πολύ επιτυχημένα μάλιστα, αν και οι πωλήσεις μοιάζουν να είχαν διαφορετική άποψη), οι πάλαι ποτέ μύθοι του Φιλανδικού power metal δηλώνουν ότι εξακολουθούν να «στροβιλίζονται» στην δική τους Strato-σφαίρα υπό τους ήχους του πιο πρόσφατου “Elysium”, έτοιμοι για την “Seven Sinners” περιοδεία στο πλευρό των Helloween που θα έχουμε την τύχη να επισκεφτεί σε λίγες μέρες και την χώρα μας. 

Εκπληρώνει όμως το “Elysium” στο έπακρο τις φιλοδοξίες του μέσου power metal οπαδού; Το νόμισμα εδώ έχει δύο όψεις: από την μία, το όνομα των Stratovarius δεν έχει συνοδευτεί από μέτριες προσπάθειες κατά την 27ετή πορεία τους στον χώρο του μουσικού στερεώματος. Κάνοντας, λοιπόν, λίγα πρώτα μαθηματικά, διαπιστώνουμε πως έχουμε να κάνουμε με ένα άλμπουμ που αποτελείται από 9 κομμάτια, απολύτως καλογραμμένα, συνοδευόμενα από μία εκπληκτική παραγωγή και τον «επικό», μελωδικό ρυθμό που μας έχουν συνηθίσει μέχρι σήμερα. Από την άλλη όμως, διαπιστώνουμε την πτώση στις ταχύτητες σε σχέση με το παρελθόν, με την άψογη εκτέλεση φυσικά, να κυριαρχεί, μετρώντας όμως παρ’ όλα αυτά μόλις 3 «γρήγορες» συνθέσεις. Ίσως αυτό να αποτελέσει μειονέκτημα για εκείνον που αποκάλεσα στην αρχή της παραγράφου «μέσο power metal οπαδό», αλλά είναι η αλήθεια: ο die-hard φαν της μπάντας δεν θα κολλήσει εδώ, μιας και θα του φανεί πραγματική λεπτομέρεια, δεδομένων των όσων ανέλυσα παραπάνω.

Και στο “Elysium”, η χροιά του Kotipelto έρχεται να συναγωνιστεί μεγάλες προσωπικότητες στον χώρο του power metal, όπως αυτές των Kiske και Lione, ενώ το κιθαριστικό αποτέλεσμα κυμαίνεται στα standards του Φιλανδικού power metal ηχοχρώματος, έχοντας τα πλήκτρα στην θέση-κλειδί του Stratovarius ήχου. Ακούγοντας κανείς κομμάτια σαν το εναρκτήριο “Darkest Hours” και το “The Game Never Ends” (προσωπικό αγαπημένο), καταλαβαίνει ακριβώς σε τι αναφέρομαι, ενώ το “Event Horizon” ξεδιπλώνει απόλυτα την ικανότητα εναλλαγής solo πλήκτρων/ κιθάρας και αυτοανακηρύσσεται επάξια «βασιλιάς» του άλμπουμ. Η διάθεση όμως για εξέλιξη στον γνώριμο ήχο των Stratovarius είναι έκδηλη, χάρη στις υπόλοιπες 6 συνθέσεις που στα αυτιά του πιο πωρωμένου head-banger metal freak, θα μπορούσαν να ηχούν ακόμα και μπαλάντες!

Συχνά πυκνά παραπονιόμαστε ότι δεν κυκλοφορούν πλέον στις μέρες μας metal άλμπουμ-«διαμάντια». Βέβαια, δεν θα μπορούσα να κατατάξω το “Elysium” στην συγκεκριμένη κατηγορία χωρίς δεύτερη σκέψη, σίγουρα όμως έχει κομμάτια που θα αντέξουν στον χρόνο και που, προσωπικά, έχω την περιέργεια να απολαύσω live. Stratovarius χωρίς Tolkki; Το επιχείρησαν στο “Polaris”, το βεβαιώνουν στο “Elysium”! Μπορείτε να σκεφτείτε κάτι πιο δύσκολο;