Αδύνατο αυτή τη στιγμή να μετρήσω το πoιο κατά σειρά είναι το καινούργιο άλμπουμ  του Σουηδού μάγου της κιθάρας, αφού εδώ και πολλά χρόνια το ενδιαφέρον μου για τις νέες δουλειές του Malmsteen έχει ατονήσει απελπιστικά, με αποτέλεσμα, να χάσω το μέτρημα όπως πιθανόν και οι περισσότεροι από εσάς. Σίγουρα όμως είναι το δεύτερο συνεχόμενο με τον αγαπημένο μου τραγουδιστή (αλλά δυστυχώς session-ά πλέον) Tim “Ripper” Owens, ο οποίος ήταν και ο μοναδικός λόγος για να ακούσω πρόπερσι το αρκετά καλό “Perpetual Flame”.

To “Relentless” πρώτα απ’ όλα έχει διαφορετική δομή από τον προκάτοχό του, αφού από τα 12 τραγούδια του δίσκου τα μισά είναι instrumental θυμίζοντας έτσι τις πρώτες δουλειές του Σουηδού. Μετά από μερικές ακροάσεις το εγχείρημα κρίνεται επιτυχημένο, με τον δίσκο να μην κουράζει παρά την αρχική μου αντίθετη πρόβλεψη. Στα έξι τραγούδια με τον Ripper στα φωνητικά αποδεικνύεται για πολλοστή φορά ότι ο τελευταίος αποτελεί την ιδανική επιλογή για οποιαδήποτε μπάντα, ενώ ειδικότερα στο συγκρότημα του Malmsteen καταφέρνει να δώσει κίνητρο, ακόμα και σε αυτούς που έχουν κουραστεί από τις τελευταίες δουλειές του, να ακούσουν τα καινούργια του άλμπουμ. Το μεγάλο στοίχημα όμως που κερδίζει στο “Relentless” ο Malmsteen είναι αυτό των instrumental συνθέσεων οι οποίες δεν κουράζουν ως συνήθως, αλλά σε αρκετά σημεία αποτελούν τα highlights του δίσκου. Τα “Into Valhalla” και “Relentless” είναι δύο πολύ καλά παραδείγματα ενώ στα “Critical Mass” και “Enemy Within” η συνύπαρξη του Owens με τον Malmsteen είναι άψογη. Το μόνο αρνητικό της κυκλοφορίας είναι μια αίσθηση προχειρότητας όσον αφορά την παραγωγή αλλά και την απόδοση σε κάποια σημεία του Owens που επιβεβαιώνει τα λεγόμενά του, ότι απλά πήγε σε μια-δυο πρόβες και ότι δεν ήξερε τίποτα παραπάνω για την κυκλοφορία του c.d..

Γενικά, οι φίλοι του Malmsteen δεν υπάρχει περίπτωση να μην ευχαριστηθούν το νέο άλμπουμ του, ενώ αυτοί που έχουν καιρό να ακούσουν υλικό του, είναι μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία να το ξανακάνουν αφού σαν σύνολο ξεπερνάει κατά πολύ τις προσδοκίες μας.