Οι χειροποίητες δερμάτινες μπότες, το ασορτί μαύρο καπέλο και το αστραπόβροντο Rickenbacker 4004L πήραν για άλλη μια φορά την θέση τους στο στούντιο, χαρίζοντάς μας ακόμη έναν κλασικό δίσκο, από αυτούς που πάλι θα γίνουν αντικείμενο πολυδιάστατων αναλύσεων και χάσκων αντιπαραθέσεων, χωρίς καμία, μα καμία απολύτως σημασία. «I’m back, suckers!» μοιάζει να λέει το χαμόγελο του ιθύνοντος νου των Motörhead στα πρωτοσέλιδα των μουσικών περιοδικών παγκοσμίως και ο βαρύγδουπος τίτλος που φιγουράρει στο εξώφυλλο με την υδρόγειο και τον «μουράτο»-σήμα κατατεθέν Snaggletooth, μιλάει ήδη από μόνος του: ladies & gents, “The Wörld Is Yours”!

Δεν ξέρω αν πρόκειται για κάποιο θαύμα ή για μια φυσική συνέχεια, πάντως οι Lemmy Kilmister & ΣΙΑ φαίνεται πως σε αυτό τον δίσκο δεν κάνουν ένα δυναμικό comeback (τι αδόκιμος όρος για μια τέτοια μπάντα, Lemmy μου), ούτε μπήκαν στην διαδικασία παραγωγής μετά το εκπληκτικό “Mötorizer” για να τα «αρπάξουν». Τότε τι; «Πώς εξηγείς την ανάγκη τους να μπουν πάλι στο στούντιο και να γράψουν ένα δίσκο σαν αυτόν;», με ρώτησε ένας φίλος. «Δεύτερη εφηβεία», απάντησα. Αν παρατηρήσεις προσεκτικά τους τίτλους των κομματιών, θα διαπιστώσεις και εσύ (μαζί με τα υπόλοιπα δισεκατομμύρια των οπαδών τους) πως έχουμε να κάνουμε με ένα πισωγύρισμα στην «ρίζα του κακού», στον πρώτο λίθο, εξυπηρετώντας στο έπακρο το αρχέγονο Mötorhead στερεότυπο. “Born To Lose”, “Get Back In Line”, “Rock ‘N’ Roll Music”, “Bye Bye Bitch Bye Bye” είναι μόλις μερικά από τα δείγματα γραφής του ένδοξου Mötorhead παρελθόντος που παραπέμπουν ευθαρσώς στα δημιουργήματα/ αριστουργήματα της πρώτης νεότητας της μπάντας. Ακόμη και το video clip του “Get Back In Line” φανερώνει τα «σημάδια ακμής» στα πρόσωπα τους. Οι στίχοι είναι εκεί έξω και ωρύονται να τους προσέξεις – άλλωστε, αυτό δεν έκανε πάντα ο Lemmy; Στίχους για rock ‘n’ roll σεμινάριο; Μην τα λέω όλα εγώ!

Βλέπω πως συμφωνείς μέχρι εδώ. Και ηχητικά; Πού πατάνε οι Mötorhead του 2011 ηχητικά; Εκεί που πατούσαν πάντα: μας συντρόφευαν στις πρώτες μας αλητείες με το “Eat The Rich”, μας χτύπησαν στοργικά στην πλάτη μετά την πρώτη γερή ερωτική απογοήτευση με το “Love Me Forever”, μας σκούπισαν το σαγόνι μετά από εκείνο το hangover που υποσχεθήκαμε πως όμοιό του δεν θα ακολουθήσει (και είπαμε ψέματα) με το “Life’s A Bitch”. Πάντα εκεί. Αυτό κάνουν και τώρα – γιατί να αλλάξει; Με το καταιγιστικό groove του εναρκτήριου “Born To Lose”, το bad-ass χαρακτήρα του “I Know How To Die” και το απόλυτο all time classic όλων των εποχών, “Brotherhood Of Man” που θυμίζει έντονα κάτι από την εποχή του “Orgasmatron”. Η μόνη διαφορά με το τότε είναι οι κιθάρες. Οφείλεις λοιπόν να δώσεις ένα credit επιπλέον στην ασύγκριτη δουλειά που έχει κάνει ο Phil Campbell εδώ και στον γεμάτο ήχο της εξάχορδης LAG του,  σε σχέση με οποιοδήποτε άλλο Mötorhead άλμπουμ.

Είναι πολύ νωρίς να μιλήσουμε για το αν το “The Wörld Is Yours” μπαίνει άνετα ή όχι στα top 5 καλύτερα άλμπουμ της καριέρας των Mötorhead – ειδικά, όταν έχουμε να κάνουμε με μια μπάντα που αριθμεί ήδη 20 στούντιο άλμπουμ! Πάλι, μπορεί να μην είμαι και ο καταλληλότερος άνθρωπος να μιλήσει για αυτό, όντας die-hard fan της μπάντας εκ τη γεννέση της. Πιστεύω όμως πως σε αυτό μπορεί να μας απαντήσει μόνο η Ιστορία και ο Χρόνος, αφήνοντας άλλα 35 χρόνια να περάσουν και να κάνουμε τον συνολικό απολογισμό τότε.

*Το παραπάνω κείμενο αφιερώνεται στην μνήμη ενός Mötorhead φαν που άφησε την τελευταία του πνοή στο Leeds της Αγγλίας, την τελευταία Πέμπτη του Νοέμβρη, έπειτα από την παρακολούθηση της συναυλίας της πολυαγαπημένης του μπάντας.

“Know I ain’t no angel, broken wings don’t fly, I know the law, I know how to die.”