Οι Hurtsmile δεν είναι τίποτα άλλο παρά η εξέλιξη των Slip Kid των Gary και Mark Cherone από ένα περιοδεύων συγκρότημα διασκευών κομματιών των Who σε ολοκληρωμένο συγκρότημα με δική του, πρωτότυπη δουλειά.

Και, τελικά, δεν είναι περίεργο αφού οι Who ήταν πάντα βασική επιρροή για τον Cherone, είτε αυτός τραγουδούσε για τους Extreme, είτε για τους Van Halen. Και είναι προφανές και εδώ ότι αυτή η επιρροή θα τον ακολουθεί μόνιμα και σε κάθε του δουλειά.

Οπότε η ερώτηση είναι η εξής: Πρόκειται για μουσική που κουβαλάει ο Cherone και περισσεύει από τους Extreme και τη νέα τους επανενσάρκωση ή είναι κάτι διαφορετικό; Λοιπόν, είναι και δεν είναι. Γιατί ναι μεν ο Cherone δεν ξεφεύγει από την πεπατημένη (και ομολογουμένως πάντα καλοδεχούμενη) εκδοχή του funky rock των Extreme, από την άλλη τα δευτερεύοντα στοιχεία που, τελικά, διαμορφώνουν το τελικό αποτέλεσμα είναι ποικίλα και απολύτως καταλυτικά.

Ο Cherone προσπαθεί να διατηρήσει την ορμή των Extreme σε νέα, πρωτότυπα κομμάτια, με άλλους μουσικούς, αλλά είναι φανερό ότι αυτοί οι μουσικοί διαθέτουν τη δική τους προσωπικότητα με την οποία μπολιάζουν την ταυτότητά του. Έτσι, παρά το ότι το υλικό «φωνάζει» από μακριά ότι θα ήθελε να «χωρέσει» σε ένα Extreme album, αυτό δεν θα μπορούσε να γίνει ποτέ. Και αυτό τόσο επειδή στις κιθάρες δεν είναι ο Nuno (και αυτό βγάζει μάτι), όσο και επειδή λείπει χαρακτηριστικά αυτή η μοναδική, παιχνιδιάρικη, διασκεδαστική αύρα της μουσικής των Extreme. Βεβαίως και επειδή υπάρχει, κατά τόπους, διάχυτη μία, ξένη μέχρι τώρα για τον Cherone, post-grunge αισθητική που τραβάει το πράγμα σε άλλα μονοπάτια, έστω και απολύτως επιφανειακά.

Έτσι, συνολικά, το album, παρά το ότι δεν είναι σε καμία περίπτωση κακό ή ανεπαρκές, είναι λίγο άνισο αν περιμένεις να ακούσεις το αυτονόητο αλλά και όχι και τόσο απαραίτητο σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση.

Υ.Γ. Ενδιαφέρον το Dylanesque τραγούδι-αφιέρωση στο φόνο του αστυνομικού David Faulkner, γεγονός που απασχόλησε ιδιαίτερα τα αμερικανικά media προ εικοσιπενταετίας, video του οποίου μπορείτε παρακάτω...