Με την ανακοίνωση της προσχώρησης του Gus G ως κιθαρίστα του Ozzy Osbourne το καλοκαίρι του 2009, δεν ήταν λίγοι αυτοί που όχι μόνο προέβλεπαν την διάλυση των Firewind, αλλά αβίαστα και χωρίς κανένα στοιχείο δήλωναν ότι οι Firewind αποτελούν πλέον παρελθόν. Φυσικά κάτι τέτοιο ουδέποτε συνέβη, με περίτρανη απόδειξη την κυκλοφορία της 6ης ολοκληρωμένης δουλειάς της μπάντας “Days Of Defiance” στις 25 Οκτωβρίου 2010 (με το πρώτο single “World On Fire” να έχει ήδη κυκλοφορήσει από τις 17 Αυγούστου).

Με το πρώτο άκουσμα του άλμπουμ γίνεται αισθητό ότι ο ήχος είναι  πιο heavy από τις 2 προηγούμενες δουλειές τους “Premonition” και “Allegiance”. Σαφώς αυτό οφείλεται στην αποχώρησή τους από τα Fredman Studios και την μίξη του άλμπουμ στα Sonic Pump Studios από τους Nino Laurenne (THUNDERSTONE) και Tapio Pennanen. Τα κομμάτια κυμαίνονται μεταξύ της “Between Heaven And Hell” και της “Allegiance”-“Premonition” εποχής, καθώς διαθέτουν κάποια από τη βαρύτητα και ευθύτητα των πρώτων άλμπουμ, συνδυασμένη όμως με τη μελωδικότητα της πιο πρόσφατης δισκογραφίας τους. Ένα στοιχείο που τράβηξε την προσοχή μου είναι και η επανεισαγωγή των κιθαριστικών instrumental με το καταπληκτικό «SKG» - αυτή τη φορά κιθαριστικό/ keyboard με τη συμμετοχή του Κατσιώνη instrumental (για όσους αναρρωτιούνται τι σημαίνει ο τίτλος, είναι ο τριγράμματος κωδικός του αεροδρομίου της Θεσσαλονίκης που χρησιμοποιείται από τις αεροπορικές εταιρίες).

Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι ο Gus κάνει συνεχώς επίδειξη των δυνατοτήτων του, αντιθέτως, το άλμπουμ είναι μια δουλειά των μελών μιας ολοκληρωμένης μπάντας που ωριμάζουν μαζί, και όχι ενός guitar hero με session μουσικούς. Από φέτος έχει γίνει μια αλλαγή στα τύμπανα, όπου τη θέση του Mark Cross πήρε o Γερμανός Michael Ehre (Metalium), τον οποίο είδαμε και πρόσφατα στο live όπου έπαιξαν ως support στους Scorpions (και στο οποίο είδαμε και μια ακόμα αλλαγή, την προσωρινή αντικατάσταση του Πέτρου Χριστοδουλίδη στο μπάσο από τον Μάριο Ηλιόπουλο των Nightrage, λόγω κάποιων προσωρινών οικογενειακών θεμάτων του πρώτου).Ο Apollo Papathanasio (πλέον τραγουδιστής και των Spiritual Beggars), προσδίδει  στην μπάντα ένα ιδιαίτερο (που σχεδόν φλερτάρει με το blues) χρώμα  σε όλα τα κομμάτια, καθώς δεν είναι ο τυπικός υψίφωνος power metal τραγουδιστής, αλλά έχει μεγάλο εύρος και ιδιαιτερότητα, η οποία σε αυτό το άλμπουμ γίνεται ακόμα περισσότερο αισθητή. Το cd περιέχει 13 κομμάτια στην απλή έκδοση, ενώ η ειδική limited digipack έκδοση περιέχει 3 bonus tracks, τα “Wild Rose”, “Ride To The Rainbow’s End” και τη διασκευή του “Breaking The Law” των Judas Priest,τα οποία αξίζουν με το παραπάνω, αρκετά να την προτιμήσετε. 

Σε γενικές γραμμές,το άλμπουμ είναι μια από τις καλύτερες στιγμές της καριέρας τους, καθώς περιλαμβάνει μελωδικές power metal εμπνευσμένες συνθέσεις με πιασάρικες μελωδίες, ρεφρέν που σου μένουν και σε ξεσηκώνουν χωρίς να πέφτουν στην παγίδα του να γίνονται απλοϊκά και χαζοχαρούμενα,όπως τα “Cold As Ice”(το εισαγωγικό riff του οποίου παραπέμπει σε Yngwie Malmsteen), “Losing Faith” , “World On Fire”  την καταπληκτική μπαλάντα “Broken” και το λυρικό, συναισθηματικό  bonus track “Wild Rose”, αλλά και πιο heavy και «σκοτεινές» στιγμές, όπως το  “Chariot”, με σαφείς Μaiden επιρροές, “Kill In The Name Of Love”, “Embrace The Sun”. Mόνο αδιάφορο κατά τη γνώμη μου κομμάτι, το πολύ euro power up tempo “Heading For The Dawn”, το οποίο θυμίζει κομμάτια των Stratovarius και κατά τη γνώμη μου δεν προσφέρει τίποτα στο στυλ των Firewind. Άλλη μια παρατήρηση, είναι ότι ενώ η κιθαριστική δουλειά είναι αναμφισβήτητα πολύ καλή, με άψογα δοσμένα και ταιριαστά riffs και σόλο, προσωπικά, ως οπαδός του κιθαριστικού ήχου περίμενα έστω κάποια κομμάτια να είναι ένα βήμα πιο πάνω κιθαριστικά, όταν ολοφάνερα υπάρχει ένα βιρτουόζος αλλά και άριστος συνθέτης να το υποστηρίξει και να κάνει τη διαφορά (όπως πιστεύω ότι συνέβη στα αξεπέραστα –για μένα ως τώρα- σε αυτόν τον τομέα 2 πρώτα άλμπουμ).