Οι Pavlov’s Dog είναι ένα συγκρότημα μιας άλλης εποχής. Ένα συγκρότημα που με δύο μόνο albums την περίοδο της ακμής τους, υπάρχουν ακόμα και επιμένουν στη μουσική τους. Μία μουσική που δημιούργησε φίλους που παραμένουν πιστοί αλλά, παρά τις ενδιαφέρουσες ενορχηστρώσεις και την πολύ ιδιαίτερη φωνή του David Surkamp, παρέμεινε απλά αξιοπρόσεκτο χωρίς ποτέ να σκαρφαλώσει ψηλά στις προτιμήσεις ενός ευρύτερου κοινού.

Από τότε μέχρι σήμερα και εκτός από ένα τρίτο album που δεν κυκλοφόρησε όταν έπρεπε (κυκλοφόρησε αργότερα σαν bootleg και το 2007 με τίτλο «Has Anyone Here Seen Siegfried”), μία χαμένη στο πουθενά κυκλοφορία («Lost In America», 1990) και μία προσωπική δουλειά του Surkamp, οι Pavlov’s Dog ήταν ή ανενεργοί ή απλά περιοδεύοντες ανά την Ευρώπη, μετά το 2005.

Η επίσημη επιστροφή τους, έστω και αν από τη σύνθεση του «Pampered Menial» έχουν απομείνει μόνο οι Surkamp και Mike Safron, έρχεται εν έτη 2010 και μάλλον σκοπό έχει να συνοδεύσει (ή να δικαιολογήσει, αν θέλετε) τις περιοδείες των Αμερικανών μουσικών, παρά να προσθέσει κάτι σημαντικό στη δισκογραφία τους. Έτσι κι αλλιώς, μετά το “Pampered Menial” καμία τους δουλειά, επίσημη η μη, δεν είχε καμία ιδιαίτερη σημασία για την καριέρα τους.

Ο οδηγός και για αυτή τη δουλειά τους είναι αυτό το πρώτο τους album. Πιο πολύ folk παρά οτιδήποτε άλλο, απαλό και εσωτερικό, μελωδικό και «απομονωτικό», το νέο album των Pavlov’s Dog, δεν είναι παρά μία επανάληψη των πεπραγμένων τους τη δεκαετία του 70 και τίποτα περισσότερο από ένα αναμάσημα. Η συνταγή γνωστή, οι ήχοι γνωστοί, η μουσική πεπερασμένη και αν η φωνή του Surkamp είναι ένα ζητούμενο (που κάποτε, ίσως, ήταν αλλά όχι πλέον) αυτή είναι μεν χαρακτηριστική, αλλά όχι, πλέον, ιδιαίτερη.

Κι αν υπάρχουν εδώ και εκεί διάσπαρτες μελωδίες που θα μπορούσαν να συγκινήσουν την κατάλληλη στιγμή, το σύνολο αποτυγχάνει να δημιουργήσει έστω και μία οριακά ενδιαφέρουσα ατμόσφαιρα.