Έχετε ακούσει ποτέ την έκφραση “Όταν  εμείς πηγαίναμε στο φεγγάρι  οι άλλοι έτρωγαν βελανίδια”; Αυτό ισχύει για μια από τις σπουδαιότερες  μπάντες που έβγαλε η metal σκηνή αλλά και τις πιο παραγνωρισμένες αφού το ύφος τους δεν είναι για τυποποιημένα metal αυτάκια...

Έχοντας κυκλοφορήσει τρεις δίσκους με τρομερή  φαντασία, αγάπη για την jazz και τους Watchtower αλλά προερχόμενοι από death metal περιοχή που λάτρευε τους Slayer, επέστρεψαν με reunion tour το 2006 μετά από 12 χρόνια χειμερίας νάρκης! Με line-up Scahefer/Flynn/Choy και δύο νέους κιθαρίστες (Baker/Carson) χάσαμε την μπάλα στην εμφάνισή τους στο An club, μετά από την οποία ζητάγαμε αυτόγραφα όπως τα ανήλικα από τον Steve Harris…

Το “Jupiter” ξαφνιάζει γιατί δείχνει μια απρόσμενη επιστροφή στις αρχές του “Piece Of Time” αλλά πατάει και στα δύο επόμενα! Είναι τσιτωμένο, επιθετικό και γρήγορο, όπως το ντεμπούτο τους. Έχει πολλά riff που είναι κλασικά Atheist του ’89 αλλά τα φωνητικά είναι πιο κοντά στο “Elements” ενώ η τεχνοτροπία και πολλές ιδέες για κοψίματα, παύσεις κι αλλαγές θα θυμίσουν το “Unquestionable…”. Προφανώς, υπάρχει φρεσκάδα λόγω των νέων μελών (Jonathan Thompson-κιθάρα ενώ ο Chris Baker παίζει μπάσο εδώ) κι ένας εντυπωσιακός Steve Flynn που παρουσιάζεται αγέραστος πίσω από το drum kit! Σε αυτή τη μεγάλη επιστροφή θα συναντήσετε 8 ισάξια κομμάτια με φοβερή ισχύ και προσωπικότητα, όπως τον παλιό καλό καιρό κι όχι ένα CD που θέλει να είναι σώνει και καλά 79 λεπτά αλλά προσφέρει τόσες ανούσιες στιγμές που παρακαλάς να είναι 45!

Το συγκρότημα δημιούργησε ένα άλμπουμ, αντάξιο  της απίστευτης κληρονομιάς τους, το οποίο μπορεί σε κάποιους να φανεί  και η πιο ολοκληρωμένη δουλειά τους. Αν δε συμβαίνει κάτι τέτοιο, που φαντάζει βιαστικό συμπέρασμα σε πρώτη φάση, τότε σίγουρα το “Jupiter” κοιτά το παρελθόν κατάματα χωρίς φόβο. Τον Αύγουστο μπορούμε να δούμε το Δία (Jupiter) δίπλα στο φεγγάρι. Αν θέλουμε όμως να δούμε το Χριστό φαντάρο στο Δία τότε μπορούμε άφοβα να επισκεφτούμε το κοντινότερο δισκάδικο!