Τι να πρωτογράψει κανείς για τον αρρωστιάρη Jus Osborne και το μουσικό του σχήμα; Ότι προτρέπουν τους οπαδούς τους στη χρήση κάναβης; Ότι η μουσική τους είναι το πιο μαστουρωμένο doom metal που υπάρχει; Ότι δεν έχουν βγάλει ένα κακό άλμπουμ μέχρι σήμερα; Ή μήπως ότι μπροστά τους το υπόλοιπο, σύγχρονο doom ακούγεται light;;;

Η έβδομη δουλειά τους ονόματι “Black Masses” δε θ’ απογοητεύσει κανένα φίλο τους: έρπουσες μάζες σάπιου metal με περιφερόμενα, ψυχεδελικά και νωχελικά φωνητικά, ντυμένα μέσα στα παχύσαρκα κι αργόσυρτα, κιθαριστικά riff που είναι γεμάτα εφέ πεταλιών, σε ρυθμούς που δίνουν έντονο μυστηριακό ύφος και νόημα στο όνομα του συγκροτήματος. Η occult αισθητική τους, σε συνδυασμό με τους στίχους, θα ταίριαζε άνετα σε black metal σχήμα, προκαλώντας σε ακρόαση με σβησμένα φώτα. Το τρομερό τους επίτευγμα είναι ότι δεν είναι εύκολο ν’ ακούσεις ένα τραγούδι στα πεταχτά αλλά επιβάλλεται να ταξιδέψεις σ’ ολόκληρη τη μία ώρα που διαρκεί περίπου το άλμπουμ. Κλασικά Electric Wizard δηλαδή… Το μόνο νέο είναι ο ‘δικός μας’ Tas στο μπάσο, κάτι που δεν έχει καμία επίδραση στον ήχο του σχήματος.

Αν σας  αρέσει το doom metal και δεν έχετε ακούσει Electric Wizard…σωστά, ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΝΑΤΟΝ! Μάλλον θα έχετε ήδη και το διπλό βινύλιο του “Black Masses”. Για τους υπόλοιπους δεν το προτείνω. Δεν είναι ένα άλμπουμ που θα ενώσει όλους τους οπαδούς των παρακλαδιών του metal ούτε η νέα αποκάλυψη στο χώρο ούτε το καλύτερο άλμπουμ τους αλλά τι σημασία έχουν αυτά για κάποιους από εμάς που θέλουμε το metal ‘άσχημο’, ‘βρώμικο’, ‘αλήτικο’ και με προσωπικότητα. Από την τελευταία οι Electric Wizard ξεχειλίζουν…