Η αλήθεια  είναι ότι με είχε κουράσει η μόδα που είχε ξεσπάσει με τους Grave Digger την εποχή του "Tunes Of War" του ’96 (το οποίο  μάλλον όχι και τόσο τυχαία είχε κυκλοφορήσει ακριβώς μετά το σάλο που είχε προκαλέσει η επική ταινία “Braveheart”), αλλά και του “Knights Of The Cross” που ακολούθησε. Δεν μπορώ να πω λοιπόν ότι είχα ιδιαίτερα μεγάλες προσδοκίες βάζοντας να ακούσω τη φετινή τους κυκλοφορία “The Clans Will Rise Again”, θεωρώντας πως είναι μια απεγνωσμένη προσπάθεια, όπως τόσων και τόσων τελευταία να επανέρθουν, στη συνείδηση των οπαδών τους βγάζοντας το sequel κάποιου ιδιαίτερα επιτυχημένου άλμπουμ, με το οποίο συνήθως ποιοτικά η μόνη σχέση είναι ο τίτλος και το εξώφυλλο.

Ευτυχώς όμως από τις πρώτες κιόλας νότες  η βαριεστημένη έκφραση μετατράπηκε σε ευχάριστη έκπληξη, και μπορώ να πω ότι, ευτυχώς, ο σκεπτικισμός μου διαψεύστηκε με το παραπάνω. Αμέσως μέτα την εισαγωγή “Days of Revenge” με τη γκάιντα και τα ατμοσφαιρικά τύμπανα να μας βάζουν αμέσως στο Σκωτσέζικο κλίμα, ακολουθεί ένας καταιγισμός από δυναμικές συνθέσεις, «πιασάρικες» heavy μελωδίες και ξεσηκωτικά riffs που δεν σου ξεκολλάνε από το μυαλό. Τα επικά refrain,σαν αυτό του “Hammer Of The Scots”, του ομώνυμου “The Clans Will Rise Again”, του “Rebels”, μας θυμίζουν τη δύναμη της παλιάς καλής Γερμανικής power metal σχολής. Το album δεν είναι concept όπως το “Tunes Of War”, σύμφωνα με το δελτίο τύπου, αλλά αναφέρεται χωρίς συγκεκριμένη συνοχή στους ανθρώπους, το μυστικισμό και την ατμόσφαιρα της Σκωτίας. H παραγωγή έχει γίνει από τον ίδιο τον Chris Boltendahl (ο οποίος πλέον είναι και το μοναδικό μέλος της αρχικής σύνθεσης της μπάντας) και η μίξη από τον Jorg Umbreit στo studio του νέου τους κιθαρίστα, και πραγματικά το αποτέλεσμα είναι ικανοποιητικό με το παραπάνω. Ο ήχος ακούγεται φρέσκος και καθαρός, ενώ οι συνθέσεις μας παραπέμπουν σε παλιές καλές εποχές. Μεγάλη συμμετοχή στο πολύ καλό αποτέλεσμα έχει και ο νέος κιθαρίστας Axel Ritt (Domain), ο οποίος φαίνεται να έχει δώσει στη μπάντα κάτι που της έλλειπε για χρόνια, όπως ογκώδεις κιθάρες και αξιομνημόνευτα,μελωδικά solo, ενώ παρατηρούμε και ένα ιδιαίτερο δέσιμο στον ήχο. Aκόμα και η φωνή του Chris Boltendahl, η οποία γενικά δεν ήταν ιδιαίτερα του γούστου μου, σε αυτό το άλμπουμ είναι πιο ώριμη και ταιριαστή από ποτέ. Εκτός από τη δύναμη πάντως των συνθέσεων, δεν λείπουν και οι πιο ατμοσφαιρικές και κάπως πιο αργές στιγμές, όπως το μεγαλειώδες “Whom The Gods Love” και το “Valley Of Tears”. Το γεμάτο από σκωτσέζικη ατμόσφαιρα “Coming Home”, στο οποίο η γκάιντα παίζει ηγετικό ρόλο, σε κάνει να περιπλανιέσαι με τη φαντασία σου στα highlands ενώ το άλμπουμ κλείνει με το “When Rain Turns to Blood”, μια συναισθηματική επική μπαλάντα.

Τελικά  ,είναι παρήγορο το πόσες καλές κυκλοφορίες έχουν ήδη βγει μέσα στο τρέχον έτος. Το “The Clans Will Rise Again” είναι μια κυκλοφορία που όχι απλά με ικανοποίησε, αλλά έχει ήδη αποκτήσει υψηλή θέση ανάμεσα στα αγαπημένα μου άλμπουμ της χρονιάς. Με διαφορά ό,τι καλύτερο έχουν κυκλοφορήσει οι Grave Digger εδώ και τουλάχιστον μια δεκαετία.