Καλά, υπάρχουν ακόμα οι Tank; Ναι...μάλλον. Χμ, περίεργη ερώτηση αυτή όντως. Αν λάβουμε υπόψη ότι στις τάξεις του επιδραστικότατου αυτού Βρετανικού σχήματος δεν υπάρχει πλέον κανένα original μέλος – ούτε καν ο φυσικό ιδρυτής τους Algy Ward – η καχυποψία θα πρέπει να στενάζει προ της ακρόασης του νέου πονήματός τους με τίτλο “War Machine”. Σαν δικηγόρος του διαβόλου όμως, ένα φρέσκο εξώφυλλο με το θρυλικό λογότυπο ‘φάτσα κάρτα’ δεν το αφήνεις να περάσει έτσι. Και τα καλύτερα έρχονται με το πέρας της πρώτης ακρόασης, κυρίες και κύριοι.

Κοντολογίς  – μιας και το να μακρηγορήσουμε για τους Tank σημαίνει ότι κάποιος δεν έχει μάθει καλά το μάθημά του όσον αφορά τα αξιώματα που το Βρετανικό Metal παρέδωσε στην παγκόσμια κοινότητα τη δεκαετία του ’80 – το “War Machine” έρχεται να μείνει ως κλασσικό άλμπουμ Βρετανικού ήχου που όμως ελάχιστη σχέση έχει με αυτό που φαντάζεται κάποιος ως ‘Tank ήχο’. Οι πρώτες μέρες με το πιο βρώμικο Motorhead-ικό στυλ, επιπλέον, δεν “παίζουν” με τίποτα εδώ. Κι όμως το άλμπουμ είναι από πολύ καλό έως εξαιρετικό. Τα πάντα, από την παραγωγή ως την ατμόσφαιρα των κομματιών, θυμίζουν τις ένδοξες μέρες της σκληρής μουσικής στη Γηραιά Αλβιόνα, ενώ και τα φωνητικά του νεοφερμένου ημι-γυρολόγου Doogie White – ο οποίος υποθέτω ότι είχε κάποιο λόγο και στη συγγραφή των τραγουδιών – δεν αφήνουν περιθώρια για αμφισβήτηση.

Η κληρονομιά των Saxon, Rainbow/Deep Purple καθώς και το γενικότερο Βρετανικό μοτίβο των αρχών της δεκαετίας του ’80 κυριαρχεί από άκρη σε άκρη, με ατμοσφαιρικά κομμάτια σε διάφορες ταχύτητες και με ολίγο από κλασσικότροπο ‘επικό’ στοιχείο. Η κιθαριστική δουλειά των ‘παλιών’ Mick Tucker και Cliff Evans είναι χάρμα ιδέσθαι ενώ και το rhythm section των Chris Dale (από το προσωπικό σχήμα του Bruce Dickinson) και Dave "Grav" Cavill (μέλος του παλαίμαχου Zodiac Mindwarp) πράττει τα δέοντα χωρίς πολλές φιοριτούρες. Η ακρόαση κυλάει τόσο ομαλά και ώρες ώρες συγκινητικά που ειδικά οι πιο παραδοσιακοί Metal οπαδοί θα φέρουν τρελές αναμνήσεις στο μυαλό τους.

Το “War Machine” είναι ένας πραγματικά πολύ καλός δίσκος που με τίποτα δεν περιμένει κάποιος να έχει ηχογραφηθεί από τους Tank αν δε δει το logo της θρυλικής μπάντας στο εξώφυλλο (άντε να γίνει ένα νοητό πέρασμα από άλμπουμ τους σαν το “Hounour & Blood” του 1984). Δεν ξέρω αν εσάς σας νοιάζει και τόσο, εμένα μου φτάνει και μου περισσεύει πάντως που εν έτει 2010 κυκλοφόρησε ένα τόσο όμορφο CD με περίσσεια έμπνευση πατροπαράδοτου Metal.