Επιτέλους το καινούργιο Kamelot άλμπουμ είναι διαθέσιμο. Και λέω ‘επιτέλους’ διότι στο προηγούμενό τους δεν μου είχε αφήσει και τις καλύτερες των εντυπώσεων. Όχι γιατί ήταν ένα «κακό» άλμπουμ απλά δεν είχε το «βάθος» που με έχουν συνηθίσει στην μετα- «Black Halo» περίοδο. Βέβαια, και όπως συμβαίνει συνήθως με δίσκους που φέρνουν μια μπάντα στο ζενίθ της δημοτικότητας, η εν λόγω κυκλοφορία έχει αφήσει ανεξίτηλο σημάδι στο βιογραφικό των Kamelot, αποτελώντας και πρότυπο για όλες τις κατοπινές δουλειές τους. Αυτό όμως αδικεί 100% ένα συγκρότημα το οποίο έχει εξελιχθεί σε μεγάλο βαθμό από την ημέρα που πρωτο-κυκλοφόρησε το “Eternity”. Αλλά όπως συνηθίζω να λέω, «this is ancient history»…

Την ώρα  που οι Kamelot ακύρωσαν την Αμερικάνικη περιοδεία τους λόγω ξαφνικής ασθένειας του Khan, το “Poetry For The Poisoned” έκανε τις πρώτες εμφανίσεις του στα webzines κερδίζοντας κατά γενική ομολογία τους «κριτικούς» (αν και δεν είναι δόκιμος ο όρος, μιας και κανένας δεν μπορεί να είναι κριτικός μουσικής). Μετά από την πρώτη ακρόαση είναι σχεδόν απτή η «σκοτεινή» ατμόσφαιρα του δίσκου που, ως γνωστό οφείλεται στον πρόσφατο θάνατο της μητέρας του Youngblood, τον οποίο επηρέασε βαθύτατα. Στο ίδιο μήκος κύματος και ο Khan ανέλαβε τη συγγραφή των στίχων για ένα δίσκο ο οποίος δεν είναι concept, απλά οι στίχοι περιστρέφονται γύρω από το θάνατο και τα συναισθήματα που προκαλεί. Οι στίχοι πάνε χέρι-χέρι με τα φωνητικά του Khan που για άλλη μια φορά «ντύνει» τη μουσική, τραγουδώντας με το πάθος που όλοι γνωρίσαμε στο «Black Halo» - αν και σε προσωπικό επίπεδο πάντα έχω κουραστεί με την μερικές φορές υπερβολική χρήση των εφέ στα φωνητικά.

Μουσικά, το “Poetry For The Poisoned” «κουβαλά» όλη την κληρονομιά των προηγούμενων δίσκων με –για άλλη μια φορά– υπέροχα leads του Youngblood που, παρ’ όλες τις διαδικτυακές φήμες, δεν έχει δώσει παραπάνω από το κανονικό χώρο στα keyboards. Ακολουθώντας μια ανεπίσημη παράδοση, οι Kamelot φέρνουν και εδώ guest φωνητικά, ενισχύοντας έτσι τη θεατρική ατμόσφαιρα που χαρακτηρίζει το  “Poetry For The Poisoned”. Έτσι, θα βρούμε την υπέροχη φωνή της Simone (Epica) η οποία φαίνεται να έχει ωριμάσει όσο θα έπρεπε, χαρίζοντας την πανέμορφη παρουσία της στο “House On A Hill” που επίσης περιέχει ένα καταπληκτικό σόλο. Αλλά οι guest παρουσίες δεν σταματούν εδώ, μιας και στο εναρκτήριο “The Great Pandemonium” ο Strid από τους Soilwork δανείζει μερικές κραυγές κάνοντας το τραγούδι πιο επιθετικό. Αλλά η καλύτερη guest φωνή ανήκει στον ΤΕΡΑΣΤΙΟ Jon Oliva που παίζει τον ρόλο του serial killer στο καταπληκτικό “The Zodiac”. Δεν χρειάζεται και επιπλέον αναφορά στην προσφορά του εν λόγω κυρίου στην απόδοση των στίχων, διότι και ο πλέον ανίδεος γνωρίζει το προφίλ του ‘Mountain King’. 

Όπως  ελπίζω να καταλάβατε, ο δίσκος μου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις και έδιωξε την πικρή γεύση που μου είχε αφήσει το μέτριο “Ghost Opera”. Το άλμπουμ έχει «βάθος» και μπόλικο συναίσθημα το οποίο βρίσκει εκφραστή τον Khan και τα συγκλονιστικά του φωνητικά. Λέτε να τους ξαναδούμε Ελλάδα;