Οι Whitesnake επιστρέφουν μετά από περισσότερο από μια δεκαετία με καινούριο studio άλμπουμ, γεγονός που έκανε τους οπαδούς του απόλυτου hard rock συγκροτήματος να αδημονούν και αποτελεί εδώ και μήνες το κύριο θέμα στις συζητήσεις τους περί μουσικής. Μετά τις ομολογουμένως επιτυχημένες εμφανίσεις του συγκροτήματος και μια εκπληκτική κυκλοφορία, το “Live In the Still Of The Night” το 2006, ο David Covedale και οι Whitesnake του 2008 δηλώνουν επισήμως ότι μερικές φορές … είναι καλό να είσαι κακός.

Αρχίζοντας, οφείλουμε να αναφέρουμε ότι στο “Good To Be Bad” τον Coverdale συνοδεύουν οι Doug Aldrich και Reb Beach στις κιθάρες, Uriah Duffy στο μπάσο, Chris Frazier στα drums και Timothy Drury στα keyboards. Αυτοί είναι οι Whitesnake του 2008 που δεν υστερούν καθόλου σε ενέργεια των προγενέστερων συνθέσεων της μπάντας, που ως γνωστόν έχει αλλάξει ουκ ολίγα μέλη, όλα αξιόλογοι μουσικοί.

Το “Good To Be Bad” αποτελείται από 11 κομμάτια, εκ των οποίων τα 3 είναι μπαλάντες, και όλα μα όλα θα έλεγα ότι είναι τυπικά Whitesnake κομμάτια. Το άλμπουμ κυμαίνεται περισσότερο στο ύφος των “1987” και “Slip Of The Tongue” με έντονο το blues στοιχείο που ανέκαθεν άλλωστε εκδήλωνε ο Coverdale. Τα δυνατά riff που αναδεικνύονται μέσα και από την πολύ “βαριά” παραγωγή, θα μπορούσα να πω ότι αποτελούν ίσως το ατού του άλμπουμ, αν και πιστεύω ότι μερικοί ακροατές θα το βρουν κάπως κουραστικό. Ο Coverdale ακολουθεί την παλιά καλή συνταγή, που βέβαια σε καμία περίπτωση δεν ξαναδίνει ένα αποτέλεσμα σαν το “Slide It In” ή το “1987” ή το “Slip Of The Tongue”, ανατρέπει ωστόσο τα σημερινά δεδομένα που θέλουν τους πάντες να εκσυγχρονίζονται και να ακολουθούν τις τάσεις της εποχής. Ακόμα και στιχουργικά παραμένει πιστός στις αξίες του: αιώνια αγάπη για τη γυναίκα, αυτοπεποίθηση, πάθος, αλλά και έρωτες που πληγώνουν και οδηγούν στη μοναξιά… Βέβαια, για να είμαστε ειλικρινής, το “Good To Be Bad” έχει και τις αδυναμίες του: κάποιες μέτριες συνθέσεις με αδύναμα ρεφρέν, μέτρια φωνητικά σε ορισμένα σημεία - κατανοητός από όλους φαντάζομαι ο λόγος, πλήκτρα σχεδόν ανύπαρκτα.. Βέβαια, ο έμπειρος πλέον Coverdale ξέρει πως να προβάλλει τα καλά σημεία του άλμπουμ, ιδιαίτερα αφού συμμετέχει στην παραγωγή μαζί με Michael McIntyre και Doug Aldrich. Στα καλύτερα του άλμπουμ συγκαταλέγεται το τύπου Led Zeppelin “Lay Down Your Love”, που είναι και το πρώτο single του άλμπουμ.

Θεωρώ ότι οι οπαδοί θα μοιραστούν σε αυτούς που χαίρονται για το ότι εν έτει 2008 ακούνε ένα τέτοιο hard rock άλμπουμ από μια μπάντα που έχει λείψει δισκογραφικά 11 χρόνια (και για όσους δεν παραδέχονται το “Restless Heart” ως μια αμιγώς Whitesnake κυκλοφορία, ακόμη περισσότερο) και σε αυτούς που απλά θα είχαν την απαίτηση να ακούσουν κάτι καλύτερο. Προσωπικά εντοπίζω τον εαυτό μου κάπου στη μέση, τείνοντας προς την πρώτη άποψη γιατί πραγματικά πέρασα καλά ακούγοντας το άλμπουμ. Και να μην ξεχνάμε, οι Whitesnake είναι και πάλι εδώ και αν μη τι άλλο δεν έχουν να αποδείξουν τίποτα και σε κανέναν.