Για τη λέξη ‘widow’ ξέρω μια άλλη περίεργη ερμηνεία, η οποία δεν πρέπει να έχει σχέση με το νεοσύστατο αυτό συγκρότημα από τη Μελβούρνη της Αυστραλίας (αλήθεια, θυμάται κανείς εκείνο το πανέμορφο album των Roxus;). Αν αναλογιστούμε όμως το trademark όνομα της εταιρίας που επέλεξαν (ή από την οποία επελέγησαν) για το πρώτο τους CD δεν είναι δα και πολύ δύσκολο να φανταστεί κανείς το μουσικό στυλ των White Widdow στην παρθενική τους αυτή δουλειά. Η οποία κυμαίνεται από καλό εώς πολύ καλό επίπεδο, παρεπιπτώντως.

Στη MySpace σελίδα τους οι White Widdow είναι πολύ σαφείς όσον αφορά τις επιρροές τους, και αυτό φαίνεται από την πρώτη κιόλας ακρόαση του “White Widdow”. Οι Αμερικάνοι ήρωες Bon Jovi (της πρώτης περιόδου τους) είναι ένα σαφές σημείο αναφοράς αλλά αν θέλαμε να ονομάσουμε ευθαρσώς την πρόσμιξη ήχου και στυλ για το πενταμελές αυτό σχήμα δύο ονόματα έρχονται κατευθείαν στο νου: οι underground ήρωες του AOR Aviator και οι θρύλοι του Σκανδιναβικού μελωδικού Rock Treat. Τι σημαίνει αυτό, δηλαδή; Στακάτα τύμπανα, μπασογραμμές που δεν ‘χάνουν’ πουθενά, αρμόνια πανταχού παρόντα με ευδιάκριτο ήχο και κιθάρες ολιγόλογες στα ρθυμικά και υπερβολικά μελωδικές στα solos. Τα φωνητικά δε, θα σας φέρουν κατευθείαν στο μυαλό τον Robert Emlund των τιτάνων Treat ή τον Harry Hess των υποτιμημένων Harem Scarem. Καθόλου άσχημα...

Το CD περιέχει τον τυπικό αριθμό των δέκα τραγουδιών και εξίσου τυπικό είναι και το ύφος του συγκροτήματος. Mid-tempo διαθέσεις, κατά κανόνα, εναλλάσονται με λίγα πιο γρήγορα ή αργά στοιχεία ενώ υπάρχει μια ισορροπία μινόρε και πιο χαρούμενης διάθεσης. Στην δεύτερη αυτή περίπτωση μην ξαφνιαστείτε αν σας έρθουν οι Tyketto ή Danger Danger στο μυαλό. Η παραγωγή θα μπορούσε να ήταν και λίγο πιο ογκώδης – αν και είναι ευδιάκριτη – με συνέπεια η τυπικότητα των τραγουδιών συν ο ‘λίγος’ ήχος να δημιουργούν πρόσκαιρες ‘καλό-είναι-αλλά-άντε-να-τελειώνουμε’ προσδοκίες.

Αυτό που μου άρεσε πιο πολύ στο “White Widdow” ήταν η φωνή του Jules, τα κιθαριστικά solos και η παντοδυναμία των keyboards στα πρώτα κομμάτια. Μειονεκτήματα αφορούν μάλλον την έλλειψη προσωπικής στάμπας και τον λίγο flat ήχο. To πρώτο αυτό άλμπουμ των Αυστραλών melodic rockers εγκρίνεται, δεν το συζητάμε, αλλά θα ήταν πολύ αισιόδοξο να περιμένει κάποιος κάτι το ρηξικέλευθο σε αυτόν τον τομέα ακούγοντάς τους.