Αλήθεια, πως θα σας φαινόταν η ιδέα να μπορούσατε να ταξιδέψετε στο χρόνο  πατώντας ένα, μόνο, κουμπί; Αν μπορούσατε να βρεθείτε σε μία συγκεκριμένη εποχή, μόνο και μόνο για να ακούσετε τη μουσική που πάντα αγαπούσατε την ώρα που αυτή γραφόταν; Ένα απωθημένο χιλιάδων φίλων της κλασσικής rock μουσικής που, εκ των πραγμάτων, φάνταζε αδύνατο να γίνει πραγματικότητα, δεν είναι πλέον απωθημένο.

Οι Black Country Communion, ήτοι οι Glenn Hughes, Joe Bonamassa, Jason Bonham και Derek Sherinian, σας προκαλούν να πατήσετε αυτό το κουμπί και αυτοί αναλαμβάνουν όλα τα υπόλοιπα. Και ποιά είναι τα υπόλοιπα; Ε, λοιπόν, τα υπόλοιπα είναι αυτά που πραγματικά έχουν σημασία και όχι το κουμπί. Και είναι όλη αυτή η ατμόσφαιρα δεκαετίας του 1970 που αποπνέει αυτό το νέο album από το μοναδικό, στις μέρες μας, super group που, εν τέλει, έχει λόγο ύπαρξης. Όλο το κλασσικό rock όπως έχουμε μάθαμε να το ακούμε από τους μεγάλους του είδους. Δηλαδή, η σκληρή, σέξυ μπλουζιά των Led Zeppelin, η κλασσικίζουσα τελειομανία των Deep Purple, η φλεγματική ψυχεδελική ιδιοσυγκρασία των Pink Floyd, η underground πολυπλοκότητα των Atomic Rooster, η ορμητική μελωδικότητα των Who και η χαοτική βαρύτητα των Black Sabbath. Ταυτόχρονα, η κιθαριστική παράδοση του Jimi Hendrix, η αριστουργηματική αλητεία των Mountain και η, εν γένει, λυτρωτική, παγκόσμια απλότητα των blues. Ο συνδυασμός δύο κόσμων και δύο πλευρών του ίδου ωκεανού, συνθέτουν, όπως τριάντα και πλέον χρόνια πριν, αυτό ακριβώς που γέννησε αυτό που οι νεώτεροι έμαθαν να αποκαλούν κλασσικό Heavy Rock.

Όλα αυτά, όμως, θα ήταν μόνο εγκυκλοπαιδικά αν δεν  ήταν φτιαγμένα με ειδικό τρόπο. Έτσι όπως μόνο πραγματικοί μουσικοί, γαλουχημένοι μέσα από αυτές τις επιρροές θα μπορούσαν να δημιουργήσουν καινούρια αλλά, ταυτόχρονα, εξίσου κλασσική μουσική. Και αν ο, ολοένα και συγκλονιστικότερος Glenn Hughes υπήρξε μέρος αυτών των επιρροών, ακόμα και αν ο εκ των πλέον αδικημένων (λόγω παρακαταθήκης) σύγχρονων drummers Jason Bonham γεννήθηκε με αυτές αποτυπωμένες στο DNA του, ο Bonamassa είναι ο άνθρωπος που, ενώ θα μπορούσε να είναι ένας ακόμα ανιαρός εκπρόσωπος της post-MTV generation, επέλεξε (εξ απαλών ονύχων, μάλιστα) να βυθιστεί μέσα σε αυτές τις μουσικές, να τις κάνει μέρος της σύγχρονης blues παράδοσης και να τις επισκεφθεί, πλέον τιμώντας τις ακριβώς όπως έχουν. Μαζί με έναν από τους κορυφαίους κιμπορντίστες των τελευταίων είκοσι ετών, να δίνει τον όγκο και την επένδυση που τους αρμόζει, οι μουσικές είναι ανακουφιστικά εμπνευσμένες, αποθεωτικές και πραγματικά σαρωτικές, είναι αυτό ακριβώς που θα χαρακτηρίζαμε σαν μία σύγχρονη αναβίωση του κλασσικού.

Μακρυά  από μουσικές φανφάρες, φτηνούς εντυπωσιασμούς και ανούσια κομπορημοσύνη, αυτό είναι ένα πραγματικό super group, μία κυριολεκτική σύνοδος αστέρων, το κάθε ένα από αυτά με τη δική του, μοναδική λάμψη και τη δική του ξεχωριστή συνεισφορά στο κοσμικό φαινόμενο που ονομάζεται Black Country Communion. 

Την ώρα  που γράφονται αυτές οι γραμμές  το album δεν έχει ακομα κυκλοφορήσει κι εμείς πιάνουμε τον εαυτό μας να λαχταράει για συνέχεια...