Ο Stan Bush είναι ένας Αμερικανός τραγουδοποιός και τραγουδιστής, o οποίος είναι διάσημος για την μουσική που έχει γράψει για soundtrack πολλών ταινιών της δεκαετίας του ‘80 αλλά μέχρι και σήμερα. Έχει συνολικά κυκλοφορήσει 11 album, συμπεριλαμβανόμενου και του τελευταίου πονήματός του με το όνομα  “Dream the Dream”. Ο Stan Bush ανήκει στον χώρο του Μελωδικού Rock / AOR καιι βεβαίως και ο τελευταίος δίσκος του δεν ξεφεύγει από αυτό. 

Ξεκινά με το “Never Hold Back”, το οποίο ναι μεν διαθέτει ένα ξεσηκωτικό ρεφρέν, αλλά επιτρέψτε μου να πω ότι τέτοια έχει γράψει εκατοντάδες κατά καιρούς και πολύ καλύτερα. Δεύτερο κομμάτι του δίσκου είναι το “I’m still here”, όπου σε αυτό μας υπενθυμίζει ότι είναι ακόμα εδώ για να μας ροκάρει, μετά από 30 χρόνια παρουσίας στο χώρο. Το πρώτο μεγάλο μπαμ του δίσκου έρχεται με το “Don’t give up on Love”, με το μελωδικό ριφ της κιθάρας του Holger Fath και το ρεφρέν που μας προτρέπει να μην τα παρατάμε στον έρωτα. Το πρώτο “κόλλημα” του δίσκου... Αμέσως ακολουθεί το “Two Hearts”, το οποίο μας “αρπάζει” από τον λαιμό δίνοντας την εντύπωση ότι βγήκε από κάποιο soundtrack ταινίας του Sylvester Stallone. Πάλι βασικό ρόλο  (πέρα από τις φωνητικές μελωδίες ) έχουν οι μελωδίες της κιθάρας. Το  cd συνεχίζει με μια μπαλάντα με εισαγωγή πιάνου, μάλλον όχι από τις καλύτερες που έχει συνθέσει  ο Stan Bush. Η συνέχεια, όμως, μας επιφυλλάσει ένα κομμάτι που θα μπει σε όλες τις επόμενες AOR συλλογές μέσα στο χρόνο που μας έρχεται, το ‘Love is the road”. Μελωδικότατο couple και ένα ρεφρέν που σου καρφώνεται μέσα στο μυαλό….πάλι η κιθάρα παίζει μελωδικά θέματα και μικρό-σόλοs. Μετά από αυτήν την κομματάρα (συγγνώμη για το αδόκιμο του λόγου) έρχεται ένα αλά Bryan Adams κομμάτι. Αρκετά καλό, με αρκετά heavy κιθάρα σε κάποια σημεία, αλλά πάλι με ρεφρέν που τσακίζει. Το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου είναι ένας ακόμη ΑΟR ύμνος, απλά ακούστε το! (άλλος ένας επίδοξος ‘καταληψίας’ σε συλλογές για το αυτοκίνητο…..). “More than a miracle” και το 80’s AOR επέστρεψε αν και όχι με τόσο εντυπωσιακό ρεφρέν, αλλά με παρούσα πάντα την παθιάρικη φωνή του Stan που ακόμα με κάνει να ανατριχιάζω.  To “Your time” ομολογώ ότι μου θύμισε τις πιο πρόσφατες μέτριες δουλειές των Bon Jovi, ενώ για τo κάπως αδιάφορο “All that I Am” αναρρωτιέμαι αν είναι ακόμα ένα αυτοβιογραφικό κομμάτι. Ο δίσκος κλείνει με το επαναηχογραφημένο theme “The Touch”, που ακούστηκε στην ταινία Transformers. Μετά από όλα αυτά, δεν γίνεται να μην αναφέρω και την εξαίρετη παραγωγή που βοηθά τα τραγούδια να αναδειχθούν.          

Το άλμπουμ συνολικά είναι σε καλό επίπεδο, σίγουρα δεν φτάνει τις δουλειές του Stan Bush της δεκαετίας του ‘80, αλλά παραμένει αυτό το μελωδικό rock που μένει μέρες μέσα στο cd player μας χωρίς να μας κάνει καρδιά να το βγάλουμε. Οι οπαδοί του είδους δεν θα μετανιώσουν για την αγορά του.