Οι Strangeways είναι μια παλιά ιστορία στο χώρο του melodic/AOR. Με τα πρωτα τους βήματα να αναζητούνται κάπου στα μέσα του 1980 και με ήχο που προσομοίαζε ιδιαίτερα αυτόν των Journey, οι Βρετανοί ξεκίνησαν μία καριέρα γεμάτη υποσχέσεις. Με τον αμερικανό Terry Brock (που επανέρχεται σήμερα) να μπαίνει στην εξίσωση για το δεύτερο και τρίτο album τους και με εξαιρετικές κριτικές πανταχώθεν αλλά και φτωχές πωλήσεις σαν αποτέλεσμα, οι Strangeways εξακολούθησαν να κυκλοφορούν αξιοπρεπή album μέχρι το 2000. Μέσα, λοιπόν, στην πλυμμηρίδα επανασυνδέσεων της εποχής, η Frontiers δεν αμέλησε και κυκλοφορεί αυτό το καινούριο Perfect World ελπίζοντας να έχει επενδύσει σωστά στους βετεράνους rockers.

Και, πράγματι, το album δεν είναι καθόλου κακό, μάλλον αναμενόμενο βεβαίως, με ασφαλείς μελωδίες, κλασσικές AOR συνταγές και προσεγμένη παραγωγή, ίσως πλησιέστερα στους Foreigner, ή στους πιο πρόσφατους Dare, αν προτιμάτε, παρά στον πρώτο τους ήχο. Φωνητικά μέρη, φτιαγμένα με μεγάλη επιμέλεια, έντονη ατμόσφαιρα και αρκετά slow έως mid tempo μέρη, φαίνεται περισσότερο ιδανικό για χαλαρωτικά νυχτερινά ακούσματα παρά για πιο έντονες στιγμές.

Όποιος  βρεθεί στην Αγγλία και το επερχόμενο Firefest θα έχει την ευκαιρία να τους αξιολογήσει από κοντά. Ίσως αυτό το album αποτελεί μία επανεκκίνηση για τους Strangeways αλλά δεδομένης και της αναξιοπιστίας του Terry Brock απέναντί τους (μετά το 3ο album ταξίδεψε κρυφά στην Αμερική για να δοκιμαστεί από τους Deep Purple σαν αντικαταστάτης του Ian Gillan για να μην επιστρέψει ποτέ) αυτή η επανεκκίνηση να μην ολοκληρωθεί ποτέ. Ίσως, πάλι, να είναι απλά μία κυκλοφορία από ένα συγκρότημα που δεν έχει και πολλούς λόγους να συνεχίσει. Σε κάθε περίπτωση, είναι ένα καλό, ατμοσφαιρικό AOR album που θα αργήσει να πιάσει σκόνη  στη δισκοθήκη σας.