Αυτό  το περίεργο όνομα αντιπροσωπεύει την  τελευταία project ενασχόληση του Ken Ingwersen, το όνομα του οποίου μάλλον και δε λέει πολλά στο μέσο φίλο του Hard Rock. Κι όμως, o Ken έχει δρέψει δάφνες στην πιο Pop μεριά της σύγχρονης μουσικής με top chart δουλειές στη γεννέτειρά του Νορβηγία, ενώ και στο δικό μας χώρο έχει credits σαν μέλος του προσωπικού σχήματος του Ken Hensley, πρώην κιμπορντίστα των Uriah Heep, αλλά και ως ο αρχικός κιθαρίστας των πολύ καλών Streel Legal (με δύο άλμπουμς στη Frontiers εν ονόματι “Thunderdome” το 2000 και “Bite The Bullet” το 2009). Δε γνωρίζω αν και ποιες μπορεί να είναι όλα αυτά τα χρόνια οι προσωπικές του δραστηριότητες στο χώρο του σκληρού ήχου (διάβασα στην προσωπική του ιστοσελίδα για συνεργασίες με ονόματα όπως Glenn Hughes, TNT, Rick Springfield, Dan Reed και John Lawton,), αλλά με ένα δίσκο σαν το “Reincarnation” μάλλον θα χαράξω πιο βαθιά το όνομά του στη μνήμη μου.

Το πρώτο  πράγμα που μου έκανε εντύπωση ακούγοντας το “Reincarnation” είναι η χροιά των φωνητικών. Αλλού με βάθος και ζεστασιά κι αλλού με οξυδέρκεια και ρυθμό (στην επόμενη παράγραφο παρατίθενται οι guests γενικά), τα φωνητικά με κέρδισαν αμέσως ανεξαρτήτως του μουσικού υπόβαθρου. Το οποίο μουσικό υπόβαθρο...χμμμ...είναι περίεργο μάλλον. Ακροβατεί ανάμεσα στο μελωδικό hard Rock και το progressive power Pop/Rock με ιδιαίτερες στιγμές που μπορούν να κατηιγορηθούν και ως ‘Metal’. Η παραγωγή και η ενορχήστρωση χρωστά αρκετά σε digitalized φορμες αλλά οι κιθάρες όπου βρουν ρίχνουν κατά ριπάς. Πιο ήρεμες στιγμές μπορούν να χαρακτηριστούν ως και υπερ-εμπορικές αλλά οι μελωδίες αναμένεται να κερδίσουν στο τέλος τον ανύποπτο ακροατή.

Ο ήχος είναι καθαρότατος, κι αυτό θεωρητικά  βοηθάει στο να γίνει σαφές  από την αρχή αν το CD αυτό θα αρέσει γενικά ή όχι. Διαδοχικές ακροάσεις, όμως, μάλλον είναι εξίσου απαραίτητες μιας και η συγγραφική υποδομή των κομματιών του “Reincarnation” κάθε άλλο παρά τυποποιημένη και εκ των προτέρων αναγνωρίσιμη είναι. Σ’ αυτό συνηγορεί τόσο και το συνθετικό DNA του Ingwersen αλλά βεβαίως και η επιτελική συνδρομή εξαίρετων μουσικών όπως οι Glenn Hughes, Ken Hensley, Michael Eriksen και Truls Haugen (Circus Maximus), Nils K. Rue (Pagans Mind), Tommy La Verdi (21 Guns), Eirikur Hauksson (Artch), Morty Black (TNT) και Jon Rydningen (Dream Police). ΟΚ, μάλλον είναι αρκετά γνωστός και σεβαστός ο Ken στο χώρο.

Χωρίς τις φωνές το “Reincarnation” θα μπορούσε να σταθεί εξίσου αυτόνομα και σαν chill-out Pop/Rock ορχηστρικό σάουντρακ. Αυτό λέει πολλά για την μελωδική του δομή μάλλον. Είναι ένα πολύ καλό CD που απρόσκοπτα ξεφεύγει από τη λογική της δομικής κατηγοριοποίησης σε Hard Rock, AOR ή δεν-ξέρω-εγώ-τι άλλο υποείδος. Μουσικοί με γνώση και εμπειρία αναμένεται να το αγαπήσουν πιο γρήγορα, αλλά αν γενικά κατατάσσετε τον εαυτό σας στους φίλους της ελεύθερης μελωδίας και αρμονίας στη μουσική δώστε του μια ευκαιρία.