Τέσσερα χρόνια μετά την τελευταία (όχι και πολύ εμπνευσμένη, κατά την γνώμη μου) δισκογραφικη  δουλειά των Black Label Society του γνωστού και μη εξαιρετέου Zakk Wylde, ο πασίγνωστος κιθαρίστας επανέρχεται με το 8o κατά σειρά άλμπουμ της μπάντας του που φέρει τον τίτλο “Order Of The Black”, απαλλαγμένος πλέον από τα καθήκοντά του στον Ozzy, τα οποία από τον Ιούλιο του 2009 ανέλαβε ο “δικός μας” Gus G. 

Με την  πρώτη ακρόαση του άλμπουμ, το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό είναι ότι ο Zakk μάλλον έπρεπε να φύγει τελικά από τον Ozzy για να επιστρέψει η δημιουργικότητά του. Αν και το “Mafia” του 2005 ήταν ένα πολύ καλό άλμπουμ, το “Shot To Hell” του 2006 που ακολούθησε ήταν μια αρκετά απογοητευτική και αδύναμη κυκλοφορία. Ευτυχώς όμως αυτό δεν συμβαίνει με το “Order Of The Black”, με το οποίο ο Zakk μας αποδεικνύει ότι δεν έχει χάσει την ικανότητα να γράφει μνημειώδη riffs. Στην μπάντα έχει επίσης πρόσφατα προστεθεί και ένα νέο μέλος, ο ντράμερ Will Hunt στη θέση του Craig Nunemacher .

Με το εναρκτήριο σφικτοδεμένο “Crazy Horse”  αμέσως καταλαβαίνουμε ότι  έχουμε να κάνουμε με ένα κομμάτι που διαθέτει όλα τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα ενός κλασικού BLS κομματιού. Το groovato “Overlord”  ακολουθείται από το δυναμικό και γεμάτο από φοβερά σόλο “ Parade Of The Dead”. Η φοβερή έναρξη με αυτά τα 3 κομμάτια δυναμίτες στη σειρά, τα οποία είναι το ένα καλύτερο από το άλλο, χαλαρώνει στη συνέχεια με την όμορφη μπαλάντα “Darkest days”. Aπό εκεί και μετά στα “Black Sunday” και “Godspeed Hellbound” βρίσκουμε μερικά από τα καλύτερα riffs, τα οποία βάζω στοίχημα ότι ο Ozzy θα ήθελε πολύ να είχε στη δισκογραφία του τα τελευταία 15 τουλάχιστον χρόνια. Tα γνωστά σφυρίγματα του Zakk στην κιθάρα, τα οποία αποτελούν το σήμα κατατεθέν του, δίνουν και παίρνουν καθόλη τη διάρκεια του άλμπουμ, ενώ η μοναδική αρνητική παρατήρηση είναι οι υπερβολικά πολλές μπαλάντες (4 συνολικά). Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι άσχημες, κάθε άλλο, ιδιαίτερα το πιο δυναμικό ανάμεσα τους ακουστικό “Shallow Grave”, αλλά και το συναισθηματικό βασισμένο σε πιάνο “Darkest Days” που είναι είναι από τις καλύτερες συνθέσεις του Zakk. Παρόλα αυτά, πιστεύω  ότι αυτά τα 2 θα κάλυπταν και με το παραπάνω τις ανάγκες του άλμπουμ σε μπαλάντες. Πολύ ενδιαφέρουσα στιγμή είναι και το λιγότερο από ένα λεπτό σε διάρκεια (49 δευτερόλεπτα για την ακρίβεια) ακουστικό instrumental flamenco “Chupacabra”, το οποίο ακολουθείται από το πολύ τυπικό για BLS “ Riders Of The Damned”.

Συνοπτικά, η νέα δουλειά των BLS είναι σίγουρα ανάμεσα στις καλύτερές τους, με δημιουργικές ιδέες που έλλειπαν καιρό και με έναν, επίσης από καιρό, χαμένο ενθουσιασμό. Κάτι ακόμα, που δεν ξέρω αν είναι ιδέα μου, αλλά οι συνθέσεις τους πλέον μου ακούγονται ένα κλικ πιο κοντά στον κλασικό heavy ήχο, χωρίς φυσικά να χάνουν ούτε στιγμή τον ιδιαίτερο χαρακτήρα τους. Αν ποτέ δεν σας άρεσε το ιδιαίτερο southern-sabbathikό στυλ των  Black Label Society, μάλλον δεν πρόκεται να ενθουσιαστείτε τώρα. Για όσους όμως από σας έχετε στην κατοχή σας έστω και μια παλιά κυκλοφορία, είναι σίγουρο ότι θα μείνετε απόλυτα ικανοποιημένοι.