Ο David Reece κανονικά δε θα πρέπει να χρειάζεται συστάσεις. Έγινε παγκόσμια γνωστός για την πρόσληψή του στους Γερμανούς Metal θρύλους Accept το 1988, με τους οποίους και ηχογράφησε το αμφιλεγόμενο άλμπουμ “Eat The Heat” (1989), απολύθηκε σχετικά σύντομα λόγω της εμπορικής αποτυχίας και επαγόμενης ακύρωσης όλου του tour του γηραιού συγκροτήματος και ηγήθηκε των Bangalore Choir στο ημί-δημοφιλές (και μοναδικό μέχρι σήμερα) ντεμπούτο τους με τίτλο “On Target”. Με περιστασιακές συμμετοχές σε μπάντες όπως οι Dare Force, Sacred Child, (παρ’ ολίγον) Lillian Axe και πιο πρόσφατα οι Circle Of Silence, οι Stream και οι Gypsy Rose, ο David ηχογράφησε και ένα solo άλμπουμ το 2009 σε συνεργασία με τους Andy Susemihl (U.D.O.), Stefan Schwarzmann (U.D.O./Accept) και Jochen Fünders (Holy Moses). Αυτά για την ιστορία.

Μέσα  σε ένα κυκεώνα επανδραστηριοποιήσεων  τα τελευταία χρόνια, οι Bangalore Choir επανέρχονται στο προσκήνιο με ένα νέο συμβόλαιο (AOR Heaven) και ένα φρέσκο CD με τον τίτλο “Cadence” (έξυπνος τίτλος, επί τη ευκαιρία). Οι Bangalore Chior εν έτει 2010 περιλαμβάνουν το 40% της “On Target” σύνθεσης και – έχοντας ήδη ‘κλείσει’ την εμφάνισή τους στο FireFest 2010 (τον ερχόμενο Οκτώβριο στο Nottingham της Αγγλίας) – αναζητούν...τι, άραγε; Μια δεύτερη ευκαιρία; Λίγη από την αίγλη του παρελθόντος; Κάποιο ξεροκόμματο στα πλαίσια της libido που φέρει ένα reunion παλιάς μπάντας; Και – στην τελική – η μουσική αξίζει καθόλου ή τσάμπα διυλίζουμε τον κώνωπα;

Το εξώφυλλο του νέου δίσκου είναι αρκετά σκοτεινό και μυστηριώδες για τα δεδομένα της ιστορίας των Bangalore Choir, κι αυτή η εκτίμηση με έκανε κάπως σκεπτικό αλλά και πιο περίεργο για το «εσωτερικό» του άλμπουμ. Το logo του συγκροτήματος επίσης έχει ‘ρετουσαριστεί’ σε μια πιο μεταλλική ανασχεδίαση...βρε λες να ακούσουμε heavy πράγματα από το πουθενά είκοσι χρόνια μετά;

Λοιπόν, αν το “On Target” του 1991 ήταν πολύ από Αμερικάνικο Hard Rock με ολίγη από εμπορικό Heavy Metal, το “Cadence” – και μην ξεχάσουμε τη γλαφυρή σημειολογία του τίτλου – είναι λίγο πιο δυνατό αλλά όχι κατ’ ανάγκη πιο ‘Metal’. Έχει τα straightforward σημεία αναλογικά με αρκετές εξίσου μελωδικές στιγμές. Οι κιθάρες είναι ηχηρές εδώ κι εκεί ενώ τα solos «στάζουν μέλι» όταν τα πράγματα γίνονται πιο γλυκά. Η φωνή του Reece προσαρμόζεται εύκολα – είναι χαμαιλέοντας ο τύπος, είναι γνωστό αυτό – και το γρέζι εναλάσσεται με την μελωδικότητα ισόρροπα και σαγηνευτικά. Μάλλον η φωνή είναι και το όργανο που κλέβει την παρτίδα, μιας και τα κομμάτια αυτά καθεαυτά δε λένε και πολλά συνθετικά. Όχι ότι ο ακροατής θα ακούσει κάτι ασχημογραμμένο ή κακοπαιγμένο αλλά δύσκολα θα προκαλέσει ρίγη συγκίνησης το tracklist (το “Survival Of The Fittest” το γουστάρω πολύ πάντως, με τον vintage αέρα που αποπνέει).

To “Cadence” είναι πιο πολύμορφο από το “On Target”, αλλά δε δείχνει να έχει την σπιρτάδα και τη νεανικότητα του προκατόχου του (το οποίο, μεταξύ μας, δεν περιέχει και κανα μνημειώδες υλικό). Αν το πρώτο LP των Bangalore Choir δε σας κίνησε την περιέργεια, τότε μάλλον δύσκολα το “Cadence” θα τα καταφέρει. Μια επανένωση που έβγαλε ένα καλούτσικο δίσκο είναι καλά νέα; Αν ναι, επενδύστε. Αν όχι, προσπεράστε.

ΥΓ: Η μπάντα πήρε το όνομά της από ένα συγκεκριμένο μοντέλο νάρκης. Εξ ου και η παρουσία του φαλλικού συμβόλου στο concept του ντεμπούτου τους.