Ένα review ενός άλμπουμ  του Double O είναι πάντα δύσκολο  πράγμα. Πόσο μάλλον όταν στο συγκεκριμένο άλμπουμ εμφανίζεται ένας δικός μας, ο Gus G. Με ποιό κριτήριο κρίνεις τον Ozzy σε αυτόν τον δίσκο; Αφού τα κομμάτια τα έγραψαν άλλοι και αυτοί είναι…ο Kevin Churko και σε μερικά κομμάτια συμμετέχει και ο Adam Wakeman, γιός του κιμπορντίστα των Yes. Περιέργο, έτσι; Ας το πάμε track by track λοιπόν για να καταλήξουμε κάπου επιτέλους:

Let It Die – Πολύ σωστή επιλογή για πρώτο κομμάτι δίσκου. Εισαγωγή τόσο στο κλίμα του άλμπουμ όσο και στο παίξιμο του Gus. Η φωνή του Ozzy παραμορφωμένη οπότε και δύσκολα διακρίνεις σε τι κατάσταση βρίσκεται φωνητικά. Όχι ότι το χρειαζόμαστε, αφού το διαπιστώσαμε ιδίοις όμασι το 2005. Δυνατό τραγούδι που μας δείχνει ότι ο Osbourne επέστρεψε με άγριες διαθέσεις. Ζεστό σόλο από τον Κώστα.

Let Me Hear You Scream – Δεν είναι συχνό πια το φαινόμενο των κομματιών που έχουν γραφτεί συγκεκριμένα για να χρησιμοποιούνται συναυλιακά. Το συγκεκριμένο «ουρλιάζει» τον χαρακτήρα του. Με πολλές ηχητικές αναφορές στα 80s χρόνια του Ozzy, τόσο από μεριάς σύνθεσης όσο και από την performance του ίδιου. Σίγουρα θα γίνει πολυαγαπημένο στην Αμερική και δε θα μου έκανε εντύπωση αν και στην εδώ συναυλία είναι από τα νέα κομμάτια του που θα ξεσηκώσουν.

Soul Sucker – Αμερικανιά θέλει ένας 61χρονος ροκ σταρ από το Birmingham της Αγγλίας; Αμερικανιά θα έχει. Το κομμάτι που σύμφωνα με την αρχική ιδέα θα έδινε το ονομά του στον δίσκο αυτό είναι παράδειγμα του πιο άγριου αμερικάνικου στυλ που είχε ο Ozzy στο προηγούμενο δίσκο του. Τελείως Wylde παίξιμο κιθάρας από τον Gus, εκτός από το σόλο που παραπέμπει σε Megadeth και ένα middle 8 που ακούγεται σα να το έπαιξε ο Flea. Σίγουρα όμως ανώτερο από το 90% του Black Rain.

Life Won’t Wait – Αμερικανιάς συνέχεια. Μάλλον τον πείσανε ότι χρειάζεται ένα τραγούδι που θα δεχθούν να παίξουν τα Αμερικάνικα κολεγιακά ραδιόφωνα. Δεν είναι κακό κομμάτι κατ’ ανάγκη απλά δεν πάει στον Ozzy που έχουμε συνηθίσει εμείς οι Ευρωπαίοι ακροατές του. Λίγο μετά τη μέση αγριεύει αρκετά .

Diggin’ Me Down – Ενδιαφέρουσα εισαγωγή. Αρκετά σύγχρονο στην παραγωγή του. Παραπέμπει στην τελευταία περίοδο του Ozzy (Ozzmosis, Down To Eath και Black Rain). Ωραίο σόλο και καλή αλλαγή που «οζζμίζομαι» ότι ανήκει στον Wakeman.

Crucify – Εδώ ο Double O τα βάζει με του εκπρόσωπους της οργανωμένης θρησκείας. Σε στιγμές προσπαθεί να θυμίσει Sabbath αλλά δε το πετυχαίνει καλά. Μέτριο το τέμπο, ψιλο-μέτριο και το κομμάτι. Ωραίο riff όμως.

Fearless  -  Ρε παιδιά ο Dino Carreras από που μας προέκυψε; Ναι, καλά το καταλάβατε. Έντονα industrial στοιχεία μέχρι τη γέφυρα και το σόλο που μεταμορφώνεται σε Megadeth. Ενδιαφέρον κομμάτι. Όχι από αυτά που γίνονται hit αλλά κρυφά διαμάντια.

Time – Ο αναμενόμενος φόρος τιμής στους Beatles. Καλό κομμάτι παρ’ αυτά. Αργό και ζαλισμένο. Κάτι σαν τον Ozzy, δηλαδή. Αλλά έλα που τον αγαπάμε για αυτό που είναι. Ο Gus επιστρέφει στα νιάτα του και παίζει σαν τον Slash που ταιριάζει απόλυτα στο κομμάτι. Συνολικά με παραγωγή και δομή μαζί ακούγεται λες και οι Oasis προέρχονται από τη Γερμανία και έχουν μεγαλώσει με Sodom και Beatles.

I Want It More – Να και το διαμάντι του δίσκου! Κιθάρες οδοστρωτήρας και ο Ozzy στην τονικότητα και την ταχύτητα που του πάει γάντι. Πιασάρικο ρεφρέν, με στίχους που την μπαίνουν στους celebrity και γενική κοινωνική κριτική. Θα μου πείς κοινωνική κριτική από ποιον; Τον Ozzy; Ε, κι όμως. Πολύ ωραίο σόλο από τον Gus, κι επιπλέον φόρος τιμής σε Mustaine και Freidman. Μεγαλειώδης, για τα δεδομένα του Ozzy, αλλαγή στο μέσο. Ψιλό progressive και Symphonic γύρισμα. Όλα τα έχει το κομμάτι. Πραγματικά στην Ελλάδα το κομμάτι θα είχε κάνει θραύση σα single. Κρίμα που δεν το παίζει live.

Latimer’s Mercy – Κι αν σας έκατσαν περίεργα τα περί κοινωνικής κριτικής καθίστε κάπου. Εδώ ο Ozzy παίρνει θέση στο θέμα της ευθανασίας... Υπό τους ήχους του βαρύτερου, ίσως, riff όλου του δίσκου, ο Osbourne αμφιταλαντεύεται για το αν ένας πατέρας επιτρέπεται να σκοτώσει το παράλυτο κοριτσάκι του. Βαρύ πραγματικά κομμάτι και από τα πιο τίμια του. Ταιριαστό για το ουσιαστικό κλείσιμο του δίσκου.

I Love You All – Η Αμερικάνικη ιδέα του Happy Ending σε δίσκο. Αφού λοιπόν σου μαυρίζει το τελευταίο κομμάτι την καρδιά, να σου ο Ozzy με μία ακουστική μπαλαντίτσα του ενός λεπτού για να μας πεί ότι τέλειωσε ο δίσκος και ότι μας αγαπάει όλους.  Οκ, το ξέρουμε ότι ο Ozzy έχει γίνει ο Σαββόπουλος του metal αλλά μη μας το θυμίζεις κι εσύ, ρε πατριώτη! Πλάκα έχει, μέχρι εκεί...

Συνολικά λοιπόν; Δύσκολο ερώτημα θέτετε... Το ακούω  συνέχεια λόγω του review αλλά το κάνω με ευχαρίστηση. Σίγουρα κάποια κομμάτια τα κάνω skip αλλά υπάρχουν και κομμάτια που θα ακούσω κάθε φορά και άλλα που θα τα βάλω για να θυμηθώ πόσο καλά είναι. Και φανταστείτε ότι έχω το δίσκο κάτι μέρες. Θα το θέσω έτσι. Το τελευταίο άλμπουμ  του που σας άρεσε ποιό ήταν; Αν ήταν το Ozzmosis  τότε πάρτε το με κλειστά τα μάτια. Αν ήταν το Black Rain και σας αρέσουν τα singles τότε ναι. Αν ήταν το No More Tears τότε καλύτερα όχι ( Σ.σ. αυτό το γράφω ειδικά για τον αρχισυντάκτη). Τώρα αν μου πείτε ότι το τελευταίο καλό άλμπουμ το έβγαλε με τον Randy γιατί διαβάζετε καν αυτή τη κριτική;