Η πρώτη επαφή που είχα με τους Enforcer ήταν μόλις 3 μήνες πριν στο Up The Hammers festival, και μπορώ να πω ότι οι εντυπώσεις που μου άφησαν ήταν στην κυριολεξία ισοπεδωτικές! Είχα χρόνια να δω μπάντα live –πόσο μάλιστα μπάντα της οποίας δεν ήξερα ούτε ένα κομμάτι ως τότε- που να με εντυπωσιάσει πραγματικά, τόσο με τα κομμάτια όσο και με μια φοβερή εμφάνιση... Είχα καιρό να δω μια μπάντα να δίνει τον καλύτερο της εαυτό και να διασκεδάζει ίσως ακόμα περισσότερο από το κοινό παίζοντας old school –με την καλή έννοια- heavy metal. Το πρώτο πράγμα που έκανα την επόμενη της συναυλίας ήταν να ακούσω το μοναδικό (ως τότε) ντεμπούτο τους άλμπουμ “Into The Night” του 2008 και οι εντυπώσεις μου ήταν εξίσου καλές. Φοβερό, ξεσηκωτικό old school heavy/speed metal που θα μπορούσε να έχει ξεπηδήσει από τα 80’s, αλλά χωρίς αυτό να γίνεται επιτηδευμένα και με μια φρεσκάδα και ενθουσιασμό να αναδύεται από κάθε κομμάτι.


Αυτό που έμενε λοιπόν μετά από ένα τόσο ελπιδοφόρο ντεμπούτο ήταν η απορία αν η συνέχεια θα ήταν ανάλογη, καλύτερη  ή αν τελικά θα αποδεικνύονταν ως μια ακόμα από τις μπάντες  που κάνουν πρώτα ενα μεγάλο μπαμ και μετά πεφτουν στην αφάνεια και τη μετριότητα.

Ευτυχώς το  “Diamonds” ανήκει στην δεύτερη κατηγορία, καθώς  εγγυάται μεγάλες συγκινήσεις και κομμάτια που δεν θα φεύγουν από το μυαλό σας με τίποτα. Πιο ώριμο και ενδιαφέρον από το "Into The Night” περιέχει μεγαλύτερη ποικιλία, καθώς τα κομμάτια δεν είναι όλα τόσο άμεσα και γρήγορα  αλλά περιέχει συνθέσεις ποικίλων ρυθμών και ταχυτήτων και με περισσότερες μελωδίες. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι έχει χαθεί ο speed χαρακτήρας τους, απλά δεν είναι όλες οι συνθέσεις σε αυτό το μοτίβο. Eπίσης η φωνή του Olof "Enforcer" Wikstrand έχει βελτιωθεί και δίνει ιδιαίτερο χρώμα σε όλες τις συνθέσεις. Υπάρχουν γρήγορα “in your face” τραγούδια, όπως τα “Live For The Night” ,”Take Me To Hell”, ¨High Roller”, πιο μελωδικές,”πιασάρικες”  στιγμές όπως το εναρκτήριο “Midnight Vice”, το φοβερό “Katana”, το “Running With Menace”, το νοσταλγικό instrumental “Diamonds” και το “Walk With Me” που έχει ένα πιο hard rock χρώμα. Γενικά όλα τα κομμάτια είναι ένα κι ένα, με την αμεσότητα που χαρακτηρίζει το είδος, αλλά ταυτόχρονα με ένα ιδιαίτερο τρόπο να ακούγονται φρέσκα και όχι αναμασήματα των επιρροών τους.

Το N.W.O.B.H.M. αναστήθηκε εν έτη 2010 με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και  μάλιστα από μια Σουηδική μπάντα! Δεν ξέρω αν αυτό  φαίνεται «γραφικό» σε μερικούς και ειλικρινά αν το βλέπουν έτσι αυτοί θα χάσουν. Το θέμα είναι ότι απλά έχουμε να κάνουμε με  μία από τις καλύτερες κυκλοφορίες της χρονιάς, στην οποία μπορείτε να επενδύσετε με κλειστά μάτια.