House of Lords ή James Christian? Το ερώτημα παραμένει καθώς ο νέος δίσκος των House of Lords κυκλοφόρησε στις 14 Μαρτίου 2008. Ο James Christian παραμένει ο τραγουδιστής της μπάντας και επιπλέον έχει αναλάβει και χρέη keyboardist και παραγωγού. Ο κλασσικός ήχος του Giuffria δυστυχώς απουσιάζει , αλλά παραμένει η δυναμικότητα και η ενέργεια του James Christian.

Το άλμπουμ προσθέτει ένα ακόμη στοιχείο στην μεγαλειώδη επιστροφή του γκρουπ και περιέχει 14 κομμάτια καταιγιστικού hard rock. Μέσα στο άλμπουμ συναντώνται στοιχεία μελωδικά αλλά και μερικά progressive rock , αλλά γενικότερα ο ήχος προσεγγίζει περισσότερο το AOR φάσμα, από τις παλιότερες κυκλοφορίες. Εϊναι επίσης ευτύχημα η παρουσία ενός instrumental κομματιού σαν εισαγωγή στον ανανεωμένο αλλά χαρακτηριστικό ήχο του γκρουπ. Πομπώδης είναι η λέξη που μπορεί να περιγράψει την εισαγωγή και σίγουρα αναμειγνύεται επιτυχημένα με το επόμενο ομώνυμο κομμάτι του δίσκου. Τα πιο σημειακά τραγούδια είναι τα “Come to my Kingdom”, “I Need To Fly”, “Another Day From Heaven” και η ακουστική του έκδοση καθώς και το “I Believe”. Μπορεί να με γελούν τα αυτιά μου αλλά νομίζω ότι μπόρεσα να διακρίνω και τη φωνή της Robin Beck στα φωνητικά και δεν θα ήταν η πρώτη φορά που συνεργάζεται σε κυκλοφορίες της εν λόγω μπάντας. Το “Another Day from Heaven” είναι μία καταπληκτική μπαλάντα με πολύ όμορφες μελωδικές φράσεις. Η ευρωπαϊκή bonus έκδοση είναι ένα remix με μόνα στοιχεία το πιάνο και τη φωνή, με χαρακτηριστική εξαίσια ερμηνεία που φέρνει στο νου πρώιμη κλασσική μουσική του 20^ου αιώνα και μία ελαφρά θύμηση από Queen στα φωνητικά.

Πριν προχωρήσω θα πρέπει ίσως να απολογηθώ για την προκατάληψή μου όσον αφορά την παραγωγή. Αγαπώ το melodic hard rock και AOR με αποτέλεσμα να βρίσκω ιδανικές τις παραγωγές της δεκαετίας του ‘80 και αρχών ’90. Λέγοντας αυτό εννοώ ότι φυσικά η παραγωγή είναι καλή άλλα δεν συγκρίνεται με προηγούμενα αριστουργήματα στυλ “Sahara”. Βέβαια το αποτέλεσμα ταιριάζει άνετα στην 2008 εποχή. Μία παρατήρηση: μέχρι να ακούσω το 7^ο κομμάτι αισθανόμουν σαν να είχε περάσει μια ώρα και ίσως δεν θα έβλαπτε μερικά τραγούδια στο τέλος να απουσίαζαν, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι απομονωμένα δεν είναι καλά, αλλά ακούγοντας τα στο σύνολο μπορεί να κουράσουν κάποιους.

Η ανανέωση των House of Lords μέσω ενός πιο μοντέρνου ήχου σίγουρα δεν θα περάσει απαρατήρητη. Για κάποιον που αναζητά την παλιά δόξα της μπάντας , μάλλον δεν θα την βρει αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα απογοητευτεί από την νέα τους κυριαρχία!