Η περιπέτεια του Max Cavalera, μακριά από τους Sepultura, στους οποίους πολλοί περίμεναν ότι θα επιστρέψει μετά το άλμπουμ των Cavalera Conspiracy, συνεχίζεται στο έβδομο άλμπουμ των Soulfly. Το προσωπικό σχήμα του Max, από το “Dark Ages” του 2005 και μετά, έπαψε να αποτελεί την αφετηρία των ‘ethnic’ πειραματισμών του κι ακούστηκε πάλι αρκετά retro κι επιθετικό με πολλά riff των Sepultura των ’80s.

Στο σύνολό του το “Omen” ακούγεται συγκροτημένο όσο κι αναμενόμενο. Κομμάτια σαν το "Bloodbath & Beyond", "Vulture Culture" ζωντανεύουν τις punk / metal στιγμές του Chaos A.D., τα “Great Depression” και “Off With Their Heads” ακούγονται περισσότερο old school ενώ ο πειραματισμός κάνει την εμφάνισή του στα “Rise Of The Fallen” και “Lethal Injection” στα οποία συμμετέχουν αντίστοιχα οι τραγουδιστές Greg Puciato (Dillinger Escape Plan) και Tommy Victor (επίσης, κιθάρα σε Prong / Ministry) με τη μορφή πιο industrial metal τάσεων. Κάποιες καινοτομίες στα lead θέματα της κιθάρας θα θυμίσουν λίγο τα τελευταία άλμπουμ των Machine Head ενώ γενικά το ύφος έχει κι αρκετά Slayer στοιχεία.

Οι λοιποί Soulfly, Rizzo, Burns και Nunez, παραμένουν στα πόστα τους τα τελευταία τέσσερα χρόνια κι η μπάντα ακούγεται σφιχτοδεμένη κι ορεξάτη, με μοναδική ένσταση τα φωνητικά του Max που είναι πιο αδιάφορα από ποτέ. Στην παραγωγή μαζί με το γνώριμό του, κιθαρίστα Logan Mader (πρώην Machine Head / Soulfly / πράσινα ράστα!) έχουν δημιουργήσει ένα πολύ δυναμικό κι ογκώδες αποτέλεσμα με φοβερό ήχο στις κιθάρες και στα τύμπανα. Δυστυχώς, αυτό λειτουργεί σε βάρος της συνθετικής αντίληψης αφού δεν υπάρχει κάτι νέο εκεί, κάνοντας τον ακροατή να ψάχνει για ύμνο με το μικροσκόπιο!

Το “Omen” έχει τη θέση του στη δισκογραφία των Soulfly αλλά σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί δίσκος χαρακτηριστικός του ύφους τους. Το “Conquer” κατάφερε να μπολιάσει τις retro ιδέες του Max στο ύφος της μπάντας έως ένα βαθμό και να διαδεχτεί επιτυχημένα την αλλαγή που επιχειρήθηκε στο “Dark Ages”. Αντίθετα, το “Omen”, όσο και να συνεχίζει να τα χώνει, ακούγεται λίγο αποπροσανατολισμένο κι ασαφές. Βέβαια, αν σκεφτεί κάποιος ότι οι Slayer κυκλοφόρησαν το “213” 16 χρόνια πριν και δει εδώ μέσα κομμάτι με τίτλο “Jeffrey Dahmer” θα συνηγορήσει στην άποψη για το τέλος της έμπνευσης.