Όχι πολύ μετά την τελική διάλυση των Celtic Frost με το κύκνειο άσμα που ακούει στο όνομα “Monotheist” η πλέον χαρακτηριστική persona εν ονόματι Tom Gabriel Fischer –ή αλλιώς Warrior– επέστρεψε με τον πλέον δυναμικό τρόπο δημιουργώντας τους Triptykon. Τα νέα για τη γέννηση αυτού του σχήματος προκάλεσε ανάμεικτα συναισθήματα διότι –όπως πάντα– πολλοί δεν πείστηκαν από την επιλογή αυτή ισχυριζόμενοι ότι και η επαναδραστηριοποίηση των Celtic Frost ήταν μια απαρχτή αλλά υπήρχε μια μεγάλη ομάδα των μεταλλάδων που αμέσως ξεκίνησαν σχέδια για το “Into Pandemonium” μέρος δεύτερο. Βέβαια και όπως συμβαίνει πάντα η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση και ίσως οι επόμενες αράδες να σας βοηθήσουν να αποκρυσταλλώσετε τη δική σας άποψη…

Ναι, λοιπόν είναι πραγματικότητα ο Warrior επιστρέφει με νέα μπάντα και ένα ολοκαίνουργιο δίσκο με εξώφυλλο που φέρει την υπογραφή του H R Giger. Αυτή η πληροφορία μπορεί να φαίνεται άχρηστη στους αδαείς οι οποίοι ξεχνούν ή ακόμα χειρότερα δεν γνωρίζουν ότι το “Into Pandemonium” είχε κυκλοφορήσει με το εξαιρετικά βλάσφημο Giger εξώφυλλο το οποίο είχε συνταράξει για τα καλά τα χρηστά ήθη πίσω στα μέσα της δεκαετίας του 80. Έτσι λοιπόν έχοντας ανά χείρας μια ακόμα δουλειά του Giger καλωσορίζουμε την μαυρίλα που βασανιστικά πηγάζει από τα ηχεία υπό τη μορφή ενός αργόσυρτου και χαμηλο-κουρδισμένου riff που σκύβει το κεφάλι μπροστά στο θηρίο. Χωρίς πολλά πολλά, ο δίσκος «ανοίγει» με το “Goetia” τραγούδι που διαρκεί 11 λεπτά. Μετά την πραγματικά σκοτεινή εισαγωγή το τραγούδι «βαραίνει» καθώς τα παραμορφωμένα φωνητικά του Warrior προσφωνούν τον ακατονόμαστο προκαλώντας ρίγη συγκίνησης. Ίσως η παραμόρφωση στα φωνητικά χαλούν λίγο την old school εικόνα που θα θελαν οι περισσότεροι από την «επιστροφή» του Warrior στα γνώριμα εδάφη αλλά προσωπικά με χαροποιούν διότι δεν αποκαλύπτουν μια τάση να αντιγράψει τον ίδιο του τον εαυτό και συνεπώς τους Celtic Frost. Αν προσπαθούσα να περιγράψω με λίγες λέξεις τον δίσκο τότε θα έλεγα ότι αποτελεί μια επιτομή της δουλειά του Warrior με τους Hellhammer και φυσικά τους Celtic Frost των πρώτων κυκλοφοριών αλλά και του μεταγενέστερου “Monotheist” («αφήνω» χαρακτηριστικά στην άκρη τα “Cold Lake” και “Vanity/Nemesis” που λοξοδρόμησαν). 

Η πλάστιγγα  μεταξύ του Black Metal και του Doom αμφιταλαντεύεται πολλάκις στο “Eparistera Daimones” δίνοντας το προβάδισμα ισάριθμες φορές τιμώντας τα προαναφερθέντα σχήματα με τον Gabriel στα φωνητικά. Για παράδειγμα το “A Thousand Lies” ξεχωρίζει για τον γρήγορο ρυθμό που φλερτάρει στιγμές με τον όρο blast beats και αναπόφευκτα γράφει με μαύρο αίμα το όνομα των Hellhammer στους γρανιτένιους ήχους του δίσκου. Ισοδύναμα, στο “Myopic Empire” το Black Metal κάνει ένα βήμα πίσω και χάνεται στη σκοτείνια του Doom ήχου που πραγματικά θα κάνει πολλές μπάντες να αναθεωρήσουν τις δηλώσεις ότι ξέρουν από Doom. Το σόλο εδώ σε συνδυασμό με την υπέρβαρη μπάσο-γραμμή παραδίδουν μαθήματα του εν λόγω ιδιώματος. Να υπογραμμίσω επίσης την ύπαρξη γυναικείων φωνητικών που αλλάζουν άρδην το τοπίο καθοδηγούμενα από μελωδίες πιάνου που δημιουργούν ένα απίστευτο αποτέλεσμα.

Ο δίσκος κλείνει εξίσου εντυπωσιακά με τον  άνοιγμα αφήνοντας τα σχεδόν 20 λεπτά  του “The Prolonging” τον ακροατή να περιπλανηθεί σε τοπία βγαλμένα από τα έργα του Lovecraft και του μεταγενέστερου August Derleth ανοίγοντας τις πύλες στους Μεγάλους Παλιούς καλωσορίζοντας τον Cthulhu επί της Γης.

Νομίζω  είναι περιττό να πω ότι μου  άρεσε ο δίσκος και ότι τον προτείνω σε όλους αυτούς που αρέσκονται στη δουλειά του Warrior και πραγματικά την «βρίσκουν» με τα σκοτεινά και ανίερα ηχητικά τοπία που δημιουργεί με τους ήχους της νέα του μπάντας.

“Only Death Is Real”

Tom Gabriel Warrior