Οι Krokus είναι μια ξεχωριστή περίπτωση στα Ελληνικά δρώμενα. Κλασσική μπάντα, την ξέρουν και τη συμπαθούν σχετικά όλοι (ζήτημα βέβαια να έχουν 1 άλμπουμ τους οι πιο πολλοί), τα κομμάτια τους ουδέποτε πολυπαίχτηκαν σε Rock/Metal clubs και τα έντυπα ή οι επαΐοντες της μουσικής μας αραιά και που ασχολήθηκαν μαζί τους. Η περίτρανη απόδειξη της ημιμάθειας του Έλληνα βέβαια αρκούσε στην “σαν AC/DC με SCORPIONS” πρόχειρη περιγραφή, ξεχνώντας βέβαια ότι οι Ελβετοί hardrockers ξεκινήσαν την ίδια εποχή με τους Γερμανούς και Αυστραλούς ήρωες. C’est la vie, από την άλλη πλευρά, οπότε ας προχωρήσουμε στο ζουμί.

Νέο άλμπουμ για το μεγαλύτερο Hard Rock/Heavy Metal εξαγώγιμο προϊόν της Ελβετίας και αυτό που κάνει τη μεγαλύτερη εντύπωση πριν καν το CD γυρίσει στο ηχοσύστημά μας είναι η είδηση της επιστροφής του ‘κλασσικού’ lineup του συγκροτήματος με τους Chris Von Rohr, Fernando Von Arb, Freddy Steady, Mark Kohler και Marc Storace να απαρτίζουν τους Krokus του 2010 (το πρώτο τους LP κυκλοφόρησε το 1975, για να μην ξεχνιόμαστε). Ο Marc Storace σαν ηγητική μορφή των Ελβετών όλα αυτά τα χρόνια παραμένει ένας αξεπέραστος και μοναδικός τραγουδιστής με την ‘σήμα κατατεθέν’ παθιασμένη φωνή του να προκαλεί τριγμούς σαν πιάνει το μικρόφωνο. Όσοι είχατε την ευκαιρία να δείτε live τους Krokus στην Αθήνα πριν 4 χρόνια νομίζω δε θα έχετε κάποια αντίρρηση. Στο “Hoodoo” δεν αλλάζει κάτι, προς τέρψη των οπαδών των Krokus. Άγρυπνος φρουρός του Hard Rock, με μια φωνή σαν το παλιό καλό κρασί, ο Storace δίνει το έναυσμα για ένα καταιγισμό σκληροτράχηλων riffs με βάση το παραδοσιακό σκληρό Rock και η μπάντα ακολουθεί με χαρά το βηματισμό προς ένα σύνολο τραγουδιών που σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να σας απογοητεύσουν αν πάντα ήσαστε οπαδοί της Ελβετικής αυτής πεντάδας.

Τι συνεπάγεται αυτό? Οι Krokus δε βάζουν νερό στο κρασί τους, δεν ταπεινώνονται μπροστά σε καμία επιταγή της εποχής και άλλους promotional φαμφαρονισμούς και αποδεικνύουν ότι λένε αυτό που θέλουν χωρίς πολλά πολλά διά μέσου της παραδοσιακής Ευρωπαϊκής Hard Rock κουλτούρας τους, της οποίας ανέκαθεν (συν)υπήρξαν σφυρηλατητές και ουδέποτε ακόλουθοι. Το ομώνυμο κομμάτι είναι ώριμο, μυστικιστικό και αν καταφέρεις να μην κουνήσεις το πόδι ή το γοφό σου όντας hardrocker μάλλον πρέπει να αναθεωρήσεις τα περί αλάτων στον οργανισμό σου. Το “Ride Into The Sun” ενδέχεται να θυμίσει στους πιο παλιούς την ατμόσφαιρα του all-time classic τραγουδιού τους “Screamin’ In The Νight” ενώ το “In My Blood” συνοψίζει τη φιλοσοφία της κεντροευραϊκής αυτής μεγάλης μπάντας: ρυθμικό Hard Rock με Blues/Boogie στοιχεία και μια επιμεταλλωμένη παραγωγή και διάθεση που λίγες μπάντες έχουν προάγει τα τελευταία τουλάχιστον 30 χρόνια.

Αν τα late 70s/early 80s δεν είναι πισωγύρισμα αλλά συνειδητή επιλογή αγνότητας, το “Hoodoo” είναι το επιστέγασμα της ειλικρινούς κατάθεσης ψυχής. Δεν ξέρω αν το reunion αυτό έγινε για τα λεφτά – δε θα το μάθω ποτέ – αλλά με άλμπουμς σαν το “Hoodoo” δε με νοιάζει καν. Rock Club και μπύρα ή αμάξι/μηχανή και ταξίδι, εσείς επιλέγετε. Οι γερόλυκοι πάντως τα καταφέρνουν μια χαρά, δε χωραεί αμφιβολία. Turn it up to ten!