Οι Dark Tranquillity, ένα από τα παλαιότερα και δυνατότερα  melodeath συγκροτήματα της Σουηδίας, έχουν επιστρέψει με το ένατο τους άλμπουμ. Πιστεύω ότι όλοι οι οπαδοί των Dark Tranquillity θα συμφωνήσουν ότι είδαμε ήδη την κορύφωση της καριέρας τους με το album “Damage Done” του 2002. Αυτό το τρομερό άλμπουμ δεν κατάφερε να φτάσει καμία από τις μετέπειτα δουλειές του συγκροτήματος. Τα δύο επόμενα άλμπουμ τους ήταν ακόμα υψηλής ποιότητας και διατηρούσαν το ιδιαίτερο στυλ τους, αλλά οι ελπίδες ότι θα συνθέσουν και πάλι ένα άλμπουμ ισάξιο του “Damage Done” αλλά και του “The Gallery” έχουν μειωθεί. To “We Are The Void” δεν είναι ούτε αυτό κοντά στα κορυφαία άλμπουμ τους, αλλά εξακολουθεί να είναι ένας δίσκος με ωραίες συνθέσεις.

Το άλμπουμ είναι πιο πολύ στο στυλ του "Fiction" του 2007. Ο ήχος είναι περισσότερο επικεντρωμένος σε μελωδίες των πλήκτρων από ότι τα τελευταία άλμπουμ, θυμίζοντας σε κάποια σημεία μελωδίες του "Haven" (2000), και έχοντας κάποια βαριά thrash στοιχεία των "Damage Done" (2002) και "Character" (2005).

Το πρώτο κομμάτι, "Shadow In Our Blood " είναι ένα από τα ισχυρότερα κομμάτια του δίσκου, που ακολουθείται από το  "Dream Oblivion", ένα πιασάρικο τραγούδι που αποδεικνύει την καινούρια εμμονή της μπάντας με τις μελωδίες των πλήκτρων. Αρκετά από τα επόμενα τραγούδια, παρά το ότι είναι όλα πολύ καλά, απλά κατατάσσονται στην μεγάλη συλλογή ωραίων τραγουδιών των Dark Tranquillity, με εξαίρεση το “The Grandest Accusation” που ένα πολύ δυνατό τραγούδι. Ο επίλογος του “We Are The Void” με το ελαφρώς black κομμάτι "Arkhangelsk," και το ομώνυμο "I Am The Void" ανεβάζει τη συνολική αξία του δίσκου, καθώς αυτά τα δύο κομμάτια είναι από τα ωραιότερα και πιο καλοδουλεμένα  του δίσκου. Το ίδιο ισχύει και για το "Iridium", ένα πιο συναισθηματικό τραγούδι με βαρύ ήχο, ωραίες εναλλαγές μεταξύ καθαρών και brutal φωνητικών και εναλλαγές μεταξύ καθαρού και βρώμικου ήχου στην κιθάρα, με το οποίο το άλμπουμ κλείνει οριστικά.

Το “We Are The Void” είναι ένα ακόμη ωραίο CD στη δισκογραφία των Dark Tranquillity, οι οποίοι, εδώ και 20 χρόνια κρατούν επάξια τον τίτλο της θρυλικότερης melodeath μπάντας εν δράση. Αν και δεν είναι ένας από τους καλύτερους τους δίσκους, εξακολουθεί ωστόσο να ικανοποιεί τις προσδοκίες των οπαδών των Dark Tranquillity.